"ခ်စ္တယ္မမရယ္..."
"ေမာင္ရယ္..."
"အသည္းနင့္ေအာင္ခ်စ္ရတာပါ"
Showing posts with label ၀တၳဳတို. Show all posts
Showing posts with label ၀တၳဳတို. Show all posts
Thursday, February 18, 2016
Saturday, July 21, 2012
ေမ
ေမ....
သိပ္ရက္စက္တယ္ကြယ္
ေမ...
ေမ့ရက္ႏိုင္လြန္းတယ္ကြယ္
ေမ...
စိမ္းကားရက္တယ္ကြယ္
ေမ...
နားလည္ဖို႕သိပ္ခက္တယ္ကြယ္
ေမ...
ေနႏိုင္လြန္းတယ္ကြယ္
ေမ...
ေမာင္.....ေမ့ကို သိပ္ေၾကာက္သြားၿပီကြယ္
ဒါေပမယ့္ေမရယ္
ေမ့ ကို ေမာင္ သိပ္ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ကြယ္
ေမာင္ နဲ႕ ေမဟာ
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲမွာ ျပဳလုပ္တဲ့ Web Media Blogger သင္တန္းမွာ
မထင္မွတ္ပဲ ဆံုေတြ႕ခဲ့ရတာေပါ့ကြယ္
ရက္ကိုလစား လကိုႏွစ္စားလို႕ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီေပါ့ေမရယ္...
အဲဒီတံုးက ေမာင္ က ေမ့ ကို အစက သတိမထားခဲ့မိပါဘူး
ဒါေပမယ့္ .....
သင္တန္းၿပီးခါနီး ကိုယ္ပိုင္ Blog ေရးခိုင္းတဲ့အခါ
ေမာင္က က်န္းမာေရးနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ Blog တစ္ခုကို ေရးတင္ခဲ့တယ္ေလ
သင္တန္းသူ သင္တန္းသားအခ်င္းခ်င္း Blog ေတြကို ဖတ္ၾကရင္း
ေမာင္ ေရးခဲ့တဲ့ Blog ကို ဖတ္မိၿပီး ေမ က ေမာင့္ကို လာၿပီးမိတ္ဆက္တယ္ေလ
ေမာင္ ေရးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ေမ့ မိခင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေရာဂါအတြက္
သင့္ေတာ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာေတာ့
ေမာင္ကလည္း ေမာင္ တင္တဲ့ Blog အတြက္ အခ်က္အလက္ရွာထားတဲ့
က်န္းမာေရး စာေစာင္ ေမ့ ကို အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေတြေပးခဲ့တာေပါ့
ဒီလိုနဲ႕ ေမာင္တို႕ သင္တန္းၿပီးဆံုးသြားၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ
ေမာင့္ထံကို ေမ e-mail ပို႕လိုက္တယ္ေလ
ေမာင္ တင္တဲ့ Blog ပါ အခ်က္အလက္ေတြ၊ ေမာင္ေပးတဲ့ က်န္းမာေရးစာေစာင္ကိုဖတ္ၿပီး
လိုက္နာေဆာင္ရြက္လို႕ ေမ့ မိခင္ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္သြားေၾကာင္း
မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို မိသားစုလိုက္ ဘုရားဖူးလာမယ့္ အေၾကာင္းေတြေရးထားတယ္ေလ
ေျပာရရင္ေတာ့ ေမတို႕ မိသားစု မႏၱေလးကို ေရာက္လာတယ္
ေမတို႕ မိသားစုကို မႏၱေလး၊ စစ္ကိုင္း၊ ျပင္ဦးလြင္ ေနရာအႏွံ႕ လိုက္ပို႕ေပးတယ္
ဒီခရီးစဥ္အတြင္းမွာပဲ ေမာင္ န႕ဲ ေမတို႕ ပိုမိုရင္းႏွီးလာၿပီး ေနာက္ဆံုး ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္
အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး ေမာင္ နဲ႕ ေမ အဆက္အသြယ္မျပတ္ခဲ့ဘူး
ဖုန္းဆက္ၾကတယ္၊ Chatting ၀င္ၾကတယ္။
လက္ေဆာင္ေတြ အျပန္အလွန္ ေပးခဲ့ၾကတယ္
ေမာင္ တို႕ ခ်စ္သက္တမ္း တစ္ႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ေမ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို ပညာေတာ္သင္ အေရြးခံလိုက္ရတယ္ေလ
ဒါဟာ ေမာင္နဲ႕ေမတို႕ရဲ႕ ခြဲခြါျခင္း ဇာတ္လမ္းအစ လို႕ေျပာရမွာေပါ့ေမ.......
ေမ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ၿပီး တစ္လ ႏွစ္လေလာက္ေတာ့ ေမာင့္ဆီကို ေမ အဆက္အသြယ္ လုပ္ခဲ့ေသးတယ္ေလ
ေမာင့္ ဆီကို လံုး၀ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဘဲ ေနလာခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ခြဲမွာပဲ
ေမ တျခားသူတစ္ေယာက္နဲ႕ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ သတင္း ေမာင္ၾကားသိလိုက္ရ ပါတယ္
ေမာင့္ ထက္ ခ်စ္တဲ့သူေတြ႕လို႕ ေမ သူနဲ႕လက္ထပ္တာကို ေမာင္နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေပမယ့္
ေမ လက္ထပ္ၿပီး ဂ်ပန္မွာပဲ အၿပီးေနေတာ့မယ္၊ ေမ လက္ထပ္မဲ့သူဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံသား
မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေမာင့္ ရဲ႕ အသည္းႏွလံုး ဆံုးရႈံးလိုက္ရတာထက္
ေမာင့္ ႏိုင္ငံအတြက္ အားထားရမယ့္ ပညာတတ္ရတနာေလး ဆံုးရႈံးသြားတာကိုေတာ့
ေမာင္ ေျဖသိမ့္လို႕မရဘူး ေမရယ္
ေမ တို႕ လက္ထပ္တဲ့ သတင္းေလးကို ၾကားရပါတယ္
ေမေရ....
ေမာင့္ အတြက္ မငဲ့ကြက္ေပမယ့္
ေမ ငဲ့ကြက္ရမယ့္အေၾကာင္းေတြကို ျပန္လည္စဥ္းစားၿပီး
လြမ္းလို႕က်န္ခဲ့တဲ့ ေမာင့္ထံကို အလည္ေတာ့ ျပန္လာခဲ့ပါဦးကြယ္..............
တစ္ခ်ိန္က သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ “ေမာင္”
(ေမ ဆိုေသာ မိန္းကေလးသည္ ဒဂံုတာရာ ရဲ႕ ေမ မဟုတ္ပါ။ မင္းသားႀကီးေက်ာ္ေဆြ ရဲ႕ ေမ မဟုတ္ပါ။
ေမ သည္ ေမ သာ ျဖစ္ပါသည္။)
အားလံုးကို ေလးစားလ်က္
ကိုရင္ေက်ာ္
-------------
(၇-၉-၂၀၁၁) (၂၀း၀၀) တြင္ေရးသည္။
-------------
သူခိုး နဲ႕ လင္
သူခိုး နဲ႕ လင္
(ေက်းဇူးျပဳ၍ အခ်ိန္ရမွသာ အစအဆံုးဖတ္ေစခ်င္ပါသည္။ အခ်ိန္ရတဲ့အခိုက္ေလး ကိုရင္ေက်ာ္၏ ၀တၳဳဖတ္ၿပီး အက်ိဳးမရွိ ျဖစ္သြားလွ်င္ မ်ားစြာ၀မ္းနည္းပါသည္။)
ညသည္ လမရွိ၊ ၾကယ္မရွိ။ အေမွာင္ထုသာ စိုးမိုးေနပါသည္။
လူတစ္ေယာက္သည္ မႏၱေလးၿမိဳ႕၏ ေအးခ်မ္းေသာရပ္ကြက္ အတြင္းရွိ တစ္ထပ္တိုက္ပုေလး
အနီးသို႕ တေရြ႕ေရြ႕ ေလွ်ာက္သြားသည္။
တိုက္အတြင္း မီးေရာင္မွိန္မွိန္ ကေလးထြန္းထားသည္။
ထိုသူသည္ မွန္ျပဴတင္းတံခါး အနီးသို႕ ခ်ဥ္းကပ္သြားၿပီး အတြင္းသို႕လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ျပဴတင္းတံခါးအတြင္းတြင္ သံတိုင္မ်ား စိုက္ထားသည္။ မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ ေခတ္မီ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းမ်ားကို စနစ္တက် ေနရာခ်ထားသည္ကို ေတြ႕ရွိရသည္။
မွန္ျပဴတင္းအနီးမွ အသာခြါခဲ့ကာ......... အိမ္ေရွ႕တံခါးဖက္လွည့္ထြက္ခဲ့သည္။
တံခါးမႀကီးကို အသာဆြဲၾကည့္သည္။ မရ။ အားစိုက္ၿပီးဆြဲလိုက္သည္။ ပါလာသည့္ ပစၥည္းတစ္ခုႏွင့္ ကလန္႕လိုက္သည္။ အနည္းငယ္အားစိုက္ၿပီးဆြဲလိုက္သည္။ ပါလာသည့္ ပစၥည္းျဖင့္ ထပ္ကလန္႕လိုက္ေသာအခါ တံခါးပြင့္သြားသည္။
အိမ္ထံသို႕ အသာ၀င္လိုက္သည္။ မီးေရာင္ မွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ ေတြ႕ရေသာ ေခတ္မီ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းမ်ားအနက္ အလြယ္တကူသယ္ယူသြားႏိုင္သည့္ ပစၥည္းကို ရွာသည္။
ေတြ႕ပါၿပီ။ Laptop Computer တစ္လံုး ေနာက္ဆံုးထြက္ပစၥည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။
Laptop Computer အနားသို႕ ေျဖးညင္းစြာသြားလိုက္ၿပီး တပ္ထားေသာ ပါ၀ါႀကိဳးကို အသာျဖဳတ္ရန္ျပင္လိုက္စဥ္္.............
“မလႈပ္နဲ႕ေနာ္.........ေခါင္းရွစ္စိတ္ကြဲသြားမယ္”
အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၏ အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ Laptop Computer ကို ျပန္ခ်လိုက္သည္။
“ေနာက္လွည့္.........ဟိုဆက္တီထိုင္ခံုေပၚမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေန”
အသံမာမာႏွင့္ သံဒုတ္ကို ကိုင္၍ အမိန္႕ေပးေနေသာ မိန္းမေခ်ာေလးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။
ဘာမွ ျပန္မေျပာ၀ံ့။ လက္ထဲမွ သံဒုတ္ကို ၾကည့္ၿပီး သူခိုင္း ဒူးတုန္ေနသည္။
ေျပာသည့္အတိုင္း ဆက္တီထိုင္ခံုေပၚမွာ သြားထိုင္သည္။ မိန္းမေခ်ာေလးက မီးမ်ားအားလံုးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ အခန္းတစ္ခုလံုးလင္းထိန္သြားသည္။
“ခဏထိုင္ေန.....ရီးတီးယားတား မလုပ္နဲ႕ေနာ္.......သံဒုတ္စာမိသြားမယ္၊ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထဲဆိုၿပီး အထင္မေသးနဲ႕၊ က်မ ကြန္ပ်ဴတာ ဖြင့္ဦးမယ္၊ ထိုင္ရာကမထနဲ႕ေနာ္”
မိန္းမေခ်ာေလးက မီးခလုတ္ကို ဖြင့္၊ Laptop Power ကို ဖြင့္လိုက္သည္။ သူမမ်က္လံုးမ်ားက သူခိုးကို စူးစိုက္ၾကည့္လ်က္၊ လက္ထဲမွာလည္း သံဒုတ္ကို စြဲကိုင္လ်က္ အသင့္အေနအထား ျပင္ဆင္ထားသည္။
သူခိုးမွာ လူမိသြားသျဖင့္ ေခါင္းကို ငံုထားသည္။
မိန္းမေခ်ာေလးက Laptop ကို ဖြင့္ၿပီးေနာက္ သီခ်င္းေအးေအးေလးမ်ားကို ဖြင့္ထား လိုက္သည္။ တံခါးကိုလည္း သြား၍ ပိတ္လိုက္ၿပီး အတြင္းမွ ေသာ့ခတ္ထားလိုက္သည္။
မိန္းမေခ်ာေလးသည္ သံဒုတ္ကို ကိုင္လ်က္ သူခိုးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆက္တီထိုင္ခံုေပၚ လာထိုင္သည္။
“ရွင္........အေအးေသာက္မလား”
“ဗ်ာ.........”
“အေအးေသာက္မလားလို႕ေမးတာ......”
“မေသာက္.......မေသာက္ပါရေစနဲ႕”
“ဘာလဲရွင္က ေၾကာက္ေနၿပီလား..........၊ အေအးထဲမွာ အဆိပ္မခတ္ပါဘူး၊ သူခိုးျဖစ္ၿပီး မိန္းခေလးငယ္ငယ္ကေလးကို ေၾကာက္ေနတာလား၊ ေသာက္ပါ က်မ ေရခဲေသတၱာထဲက ယူေပးပါမယ္”
“ဟုတ္ကဲ့......ဟုတ္ကဲ့”
မိန္းမေခ်ာေလးက သူခိုးကို ေရခဲေသတၱာထဲမွ အေအးပုလင္း ႏွစ္ပုလင္းကို ထုတ္ယူလာၿပီး သူခိုးကို တစ္ပုလင္းေပး၍ သူမကိုယ္တိုင္ တစ္ပုလင္းေဖာက္ေသာက္သည္။
“ရွင့္ ၾကည့္ရတာလဲ သူခိုးပံုမေပါက္ပါဘူး”
“က်ေနာ္ သူခုိး မဟုတ္ပါဘူး”
“ေအာ္...........အိမ္ထဲအထိေရာက္လာ၊ Laptop ကိုေတာင္ ယူေတာ့မယ္လုပ္ေနတာ သူခိုးမဟုတ္လို႕ ရွင္ကဘာလဲ...........”
“တကယ္ေျပာတာပါ က်ေနာ္ သူခိုးအစစ္မဟုတ္ပါဘူး”
“တတ္ပဲတတ္ႏိုင္လြန္းတယ္ရွင္.......သူခိုးအတုေပါ့၊ က်မနားမလည္ဘူး”
“ဒီလိုပါ ခင္ဗ်ာ.......၊ က်ေနာ့မိန္းမ အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတာ ေဆးကုဖို႕ ေငြအေရးတႀကီး လိုေနလို႕ ၾကံရာမရျဖစ္ၿပီး ရရာပစၥည္း ၀င္ခိုးတာပါ”
“ရွင္ေျပာတာအမွန္ေတြဘဲလား”
“အမွန္ေတြပါ........က်ေနာ္ တကယ္အခက္အခဲျဖစ္ေနလို႕သာ ၀င္ခိုးတာပါ”
“ေငြဘယ္ေလာက္လိုလဲ”
“ငါးေသာင္းေလာက္ဆိုရင္.........အဆင္ေျပႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္”
“က်မ.........ရွင္ကို တစ္သိန္းေပးမယ္.........ဒါေပမယ့္ က်မ ကို တစ္ခု အကူအညီေပးရမယ္”
“ဗ်ာ.......ဘယ္လို.........”
“ရွင္လိုတဲ့ ေငြငါးေသာင္းမကဘူး ၊ ကၽြန္မ တစ္သိန္းေပးမယ္ေျပာတာ .........ၿပီးေတာ့.....”
“ဟုတ္ကဲ့ ၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လဲခင္ဗ်”
“က်မနဲ႕အတူ ေနေပးရမယ္”
“ဟာဗ်ာ.....”
“ရွင္ တလြဲမထင္နဲ႕ .......... က်မနဲ႕အတူေနေပးရမယ္ဆိုတာ ၊ ဒီဆက္တီမွာပဲ ေထြရာေလးပါး ေျပာေနရမယ္၊ ၿပီးရင္ က်မ ျပန္ခိုင္းတဲ့အခ်ိန္ ရွင္ခ်က္ခ်င္း ထျပန္ရမယ္”
“ေငြက ဘယ္ေတာ့ေပးမွာလဲ”
“ရွင့္ ကို ျပန္လႊတ္ လိုက္တာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းေပးလိုက္မယ္”
“ေကာင္းၿပီေလ.......က်ေနာ့ကို ရဲလက္မအပ္တာထက္စာရင္ အဆင္ေျပပါတယ္”
“ေကာင္းၿပီ .......... က်မကို ရွင္မိသားစုအေၾကာင္း၊ ရွင္ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေျပာ၊ က်မကလည္း ရွင့္ကို ေျပာခ်င္တာေျပာမယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ........”
“ဒါေပမယ့္..........ရွင့္ကို က်မသတိေပးထားရဦးမယ္...........ရွင္စကားေျပာတဲ့အခါ ..... ထိုင္ရာက မထနဲ႕ေနာ္........မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ထဲဆိုၿပီး.........အထင္မေသးနဲ႕ေနာ္.. ..... က်မက ဂ်ဴဒို.........ကရာေတး ...........ေတြမွာ ခါးပတ္နက္ရထားတယ္...........”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ခင္ဗ်ာ.....”
မိန္းမေခ်ာေလးႏွင့္ သူခိုးတို႕သည္ ေထြရာေလးပါးစကားမ်ား ေျပာလ်က္ရွိသည္မွာ ည(၁၂)နာရီ ထိုးလုအခ်ိန္တိုင္ေလသည္။
===========
“မိန္းမေရ........မိန္းမေရ.........တံခါးဖြင့္စမ္းပါဦး..........ေမာင္ျပန္လာၿပီေလ”
အိမ္အျပင္ဘက္မွ ေအာ္ေခၚသံ ၾကားလိုက္ရသည္။
“က်မေယာက္်ားျပန္လာၿပီ..........ရွင္........ျပန္ေတာ့”
“ဘယ္ကျပန္ရလဲ.......ခင္ဗ်ားေယာက္်ားနဲ႕တိုးမွာေပါ့”
“ေနာက္ဖက္တံခါးဖြင့္ၿပီးထြက္ေပါ့၊ ရွင္..........ဒီမွာေနဦး က်မပိုက္ဆံသြားယူလိုက္ဦးမယ္”
မိန္းမေခ်ာေလးသည္ အိမ္အတြင္း ပိုက္ဆံ၀င္ယူၿပီး သူခိုးလက္ထဲသို႕ ထည့္ေပးလိုက္သည္။
“ေရာ့.......ေနာက္ေဖးတံခါးက ဒီဘက္မွာ ျမန္ျမန္သြား က်မေယာက္်ား ရွင့္ကို မိသြားရင္ မလြယ္ဘူး”
သူခိုးသည္ ပိုက္ဆံကို ကမန္းကတန္းယူၿပီး ေနာက္ေဖးေပါက္ကို အေျပးတစ္ပိုင္းသြားၿပီး တံခါးဖြင့္၍ ထြက္သြားသည္။
“မိန္းမေရ.....မီးေတြလည္းလင္းလို႕ .........တံခါးလာမဖြင့္ေပးေသးဘူးလား”
မိန္းမေခ်ာေလးသည္ ေသာ့ယူၿပီး အိမ္ေရွ႕ တံခါးကို သြားဖြင့္ေပးလိုက္သည္။
“မိန္းမကလည္းကြာ ၾကာလိုက္တာ.....အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလား၊ အိပ္ေနတာေတာ့ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူး”
“မအိပ္ေသးပါဘူးေမာင္ရယ္..........ေမာင့္ကို ေစာင့္ေနတာပါ”
“မင္းငါ့ကိုေစာင့္ေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ေစာေစာက လူသံလည္းၾကားတယ္၊ တံခါးဖြင့္သံေတြလည္း ၾကားတယ္၊ ဘယ္သူလဲကြ”
“ေမာင္ရယ္ ......... ေမာင္........မူးလာလို႕ထင္ပါတယ္.......ဘယ္သူမွ မဟုတ္ပါဘူး”
“ငါမယံုဘူး .......ေနာက္ဖက္သြားၾကည့္မယ္”
အမူးသမားလင္ေယာက်္ားသည္ ေနာက္ေဖးသို႕ သြားၾကည့္ရာ တံခါးပြင့္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ ေဒါႀကီးေမာၾကီးႏွင့္ မိန္းမေခ်ာေလးကို ေအာ္ေျပာေလသည္၊
“ေဟ့..........မိန္းမ ......... မင္းငါ့အေပၚ သစၥာေဖာက္တာေပါ့၊ ငါမရွိတုန္း လင္ငယ္နဲ႕ အၾကည္ဆိုက္ေနတာေပါ့ေလ”
“မဟုတ္ရပါဘူး ေမာင္ရယ္”
“ဘာမဟုတ္ရမွာလဲ.........မင္းေနာ္.......ငါ.........စိတ္ဆိုးလာၿပီ”
“တကယ္ပါေမာင္ရယ္.........ေစာေစာက ထြက္သြားတာ သူခိုးပါ”
“ဘာကြ”
“ဟုတ္ပါတယ္.......ေမာင္ရယ္.......သူခိုးပါ”
“ေအာ္ သူခိုးတဲ့လား..........ဒီမွာၾကည့္စမ္း၊ စားပြဲေပၚမွာ အေအးပုလင္း ႏွစ္ပုလင္း၊ သူခိုးနဲ႕ အေအးေသာက္ၿပီး အၾကည္ဆိုက္ေနတာေပါ့”
“မဟုတ္ပါဘူးေမာင္ရယ္........”
“မင္းကြာ.........ငါ့ကို စိတ္တိုေအာင္မလုပ္နဲ႕.........၊ ငါ အရက္ေသာက္လာေပမယ့္ ဒီေလာက္ အထိ မထံုဘူး၊ မအဘူးကြ”
“ကဲပါေမာင္ရယ္.........ေမာင့္ကို ေခ်ာ သက္ေသျပပါမယ္၊ သူခိုးနဲ႕ ထိုင္ၿပီး အေအးေသာက္ တယ္၊ ေထြရာေလးပါးေျပာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႕ကို ေငြတစ္သိန္းေပးလိုက္တယ္”
“မင္းလြန္လာၿပီေနာ္..........၊ သူခိုးကို ရဲလက္အပ္လိုက္ၿပီးတာဘဲ”
“ေမာင္ရယ္........ေမာင့္ကို ေခ်ာမညာပါဘူး၊ အဲဒီသူခိုးကို အခ်ိန္မေရြးဖမ္းလို႕ရပါတယ္၊ ဒီမွာလာၾကည့္”
မိန္းမေခ်ာေလး ေခ်ာသည္ Laptop Computer နားသို႕ ေခၚသြားသည္။
“ဟာ..........မင္း.........ေမာင္တို႕အခန္းကို CCTV တပ္ထားတာေပါ့”
“ဟုတ္တယ္ေမာင္.........ေခ်ာေန႕လယ္က ICT Expo 2011 သြားရင္း ၀ယ္လာတာေပါ့”
“ေမာင္ ဒီမွာၾကည့္ Recording လုပ္ထားတယ္၊ အသံပါ ကူးထားတယ္”
ေခ်ာသည္ CCTV မွ Recording လုပ္ထားသည့္ File ကို ျပန္ဖြင့္ျပေသာအခါ သူခိုးကို အေအးတိုက္သည္ မွ ေနာက္ဆံုးထြက္သြားသည္အထိ ျပန္လည္ ၾကည့္ရႈရေလသည္။
“ေခ်ာ........ဘာသေဘာနဲ႕........ဒီလိုလုပ္တာလဲ၊ ေမာင္ေတာ့ လံုး၀နားမလည္ေတာ့ဘူး ၿပီးေတာ့ ဂ်ဴဒို.......ကရာေတးေတြ တတ္ထားတယ္လို႕လည္း ေမာင္ မသိရပါလား”
“ေခ်ာ...ရွင္းျပပါမယ္ေမာင္ရယ္... ဂ်ဴဒို.......ကရာေတးေတြ တတ္ထားတယ္ဆိုတာ မဟုတ္ပါဘူး သူခိုးေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္ထားတာပါ.... ရွင္းမျပခင္ ေခ်ာေမးတာကို ေမာင္ မွန္မွန္ေျဖရမယ္ေနာ္”
“ေျဖပါမယ္ ေခ်ာရယ္”
“နံပါတ္တစ္.......ေမာင္နဲ႕ေခ်ာ မိဘေတြေပးစားလို႕ယူတာလား၊ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ၿပီးမွ လက္ထပ္ခဲ့တာလား”
“ေမာင္က ေခ်ာကို ျမတ္ႏိုးသလို ေခ်ာကလည္း ေမာင္ကို တြယ္တာခဲ့ၿပီးမွ လက္ထပ္ခဲ့ၾကတာဘဲ၊ မိဘေတြေပးစားလို႕မွမဟုတ္တာ”
“ဟုတ္ၿပီေလ........ေမာင္.....နဲ႕ ေခ်ာ လက္မထပ္ခင္က ေမာင္အရက္ေသာက္တတ္သလား”
“မေသာက္တတ္ပါဘူး.........ေမာင့္အလုပ္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေသာက္စားတတ္ရာကစၿပီး ေမာင္ အရက္ေသာက္တတ္သြားတာပါ”
“ေမာင္အရက္မေသာက္တတ္ခင္က အိမ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေရာက္သလဲ”
“ညေန ၅ နာရီခြဲေလာက္ဆို ျပန္ေရာက္ၿပီေလ”
“ဟုတ္တယ္ေမာင္........ေမာင္နဲ႕ေခ်ာ လက္ထပ္ၿပီး သံုးလေလာက္အထိ ေမာင္ အိမ္ျပန္ေရာက္ ခ်ိန္ ေစာခဲ့တယ္”
“ေမာင္ ..........၀န္ခံပါတယ္၊ ေမာင္ အေပါင္းအသင္းေတြ နဲ႕ အရက္ေသာက္တတ္တဲ့ အခ်ိန္က စၿပီး ည (၁၁)နာရီ (၁၂)နာရီ ေလာက္မွ ျပန္ေရာက္ပါတယ္”
“ဒါဆို........ေမာင့္ကို ေခ်ာ ရွင္းရွင္းေမးမယ္၊ ေခ်ာ ထက္ အရက္ကို ပိုခ်စ္သလား”
“အာ..........ဒါကေတာ့ ေမာင္ အေပါင္းအသင္းေတြေၾကာင့္ ေသာက္တာဘဲ၊ အရက္ထက္ ေခ်ာကို ပိုခ်စ္တာေပါ့”
“ေခ်ာကို ပိုခ်စ္ရင္ ေမာင့္ဇနီး အေခ်ာအလွေလးကို ညအခါ တစ္ေယာက္ထဲ ပစ္သြားရက္တယ္ေပါ့............”
“ဒီလိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေခ်ာရယ္”
“ေခ်ာတို႕ေနတဲ့ အိမ္ဟာ ၀င္းျခံေလးနဲ႕ သီးသန္႕ေလး၊ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ သိပ္ၿပီး မနီးစပ္ဘူး၊ ေခ်ာလို မိန္းမေတြအတြက္ အႏၱရာအလြန္မ်ားတယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္လို႕ သူခိုးကို ေငြတစ္သိန္း အဆံုးရႈံးခံၿပီး ဒီလိုလုပ္လိုက္ရတာပါေမာင္ရယ္.........ေမာင့္ကို သိပ္ခ်စ္လြန္း လို႕ပါ..........”
“ေမာင္...........နားလည္သေဘာေပါက္ပါၿပီေခ်ာရယ္.........”
“ေမာင္....နားလည္သေဘာေပါက္ရံုနဲ႕မၿပီးေသးဘူး........ေမာင္အရက္မေသာက္နဲ႕ေတာ့ ေနာ္”
“မေသာက္ေတာ့ပါဘူး”
“လြယ္လြယ္နဲ႕ေတာ့ကတိမေပးပါနဲ႕ေနာ္၊ ေခ်ာက ေမာင္ကတိေပးၿပီး ကတိမတည္ရင္ အေမ့ အိမ္ကို အၿပီးျပန္သြားမွာ”
“တကယ္ေျပာတာပါ ေခ်ာရယ္၊ ေမာင္ အရက္လံုး၀မေသာက္ေတာ့ပါဘူး၊ အိမ္ကိုလည္း လံုး၀မျပန္သြားေစရပါဘူး။ ေမာင္ေလ......... ေခ်ာနဲ႕ တကယ္မခြဲႏိုင္ပါဘူး”
“ေမာင္.........ကတိတည္ရမယ္ေနာ္”
“တည္ပါတယ္ေခ်ာရယ္........ေမာင့္ အခ်စ္ဆံုးေခ်ာေလးရယ္”
အမူးသမားလင္ေတာ္ေမာင္သည္ ခ်စ္ဇနီး မိန္းမေခ်ာေလး ေခ်ာကို အားပါးတရ ေပြ႕ဖက္ရင္း အိပ္ခန္းအတြင္း ၀င္သြားခ်ိန္တြင္မေတာ့...............
“ေသာက္ေကာင္မ ........... သူ႕ေယာက္်ား အမူးသမား သူ႕ဖက္ပါေအာင္ ငါ့ကို ေငြတစ္သိန္း ေပးၿပီး CCTV နဲ႕ပညာျပသြားတာေပါ့ေလ”
ဟု လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဘာမ်ားျဖစ္လိမ့္ဦးမလဲဟု သိခ်င္စိတ္ျပင္းပ်ေနေသာ သူခိုးက တစ္ေခါက္ ျပန္၀င္လာၿပီး အျပင္ဘက္မွ ေခ်ာင္းနားေထာင္ေနသည္ကို ေတာ့ ...........
---------
ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္
ကိုရင္ေက်ာ္.....
(၄-၉-၂၀၁၁) (၂၀း၁၀)
Thursday, May 10, 2012
ဂြတ္ထေမာနင္းပါေမေမ
“ေမာင္ေလးေရ…ထပါေတာ့…ေရာင္နီလာလွေပါ့…တစ္ေက်ာ့ႏွစ္ေက်ာ့ေတးကိုသီ…ငွက္ၾကားႏႈတ္ပလီ…ေတာင္ဆီနား ကခရပန္းပင္ေအာက္ႀကိဳင္လို႕လန္း…”
မမၾကဴက ေကာင္းမြန္ကို နံနက္ခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ႏိုင္ငံေက်ာ္အဆိုေတာ္ တင္တင္ျမသီဆိုေသာ တစ္ေက်ာ့ႏွစ္ေက်ာ့ ေတးကိုသီ သီခ်င္းေလးျဖင့္ ႏႈိးေနက်ျဖစ္သည္။ အိပ္ယာက ေစာေစာႏိုးေနေသာ္လည္း မမၾကဴ၏ ေတးသံေလးျဖင့္ လာမႏႈိးမခ်င္း ေကာင္းမြန္က အိပ္ယာထဲတြင္ အပ်င္းထူေနေလ့ရွိသည္။
မမၾကဴကလည္း ကိုယ့္ေမာင္ေလးအေၾကာင္းကို သိၿပီးသားမို႕ နံနက္ ေစာေစာထၿပီး သနပ္ခါးအေဖြးသားေလးလူးၿပီး ေကာင္းမြန္ကို သြားႏႈိးသည္။ မမၾကဴလာႏႈိးေတာ့မွ ေကာင္းမြန္ အိပ္ယာကထၿပီး မ်က္ႏွာသစ္သည္။ သြားတိုက္သည္။ မမၾကဴက ေကာင္းမြန္အိပ္ယာကႏိုးလွ်င္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ေမေမ့ကိုသြားကူသည္။
ေဖေဖက နံနက္ ၅ နာရီတြင္ အိပ္ယာထ၍ ၀ိပႆနာတရားကို ေန႕စဥ္ အားထုတ္သည္။ မမနဲ႕ေမေမတို႕ နံနက္စာျပင္ဆင္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ေဖေဖက တရားထိုင္ၿပီးသည့္အခ်ိန္ႏွင့္ ကိုက္ညီသည္။
ေဖေဖက နံနက္စာျပင္ထားသည့္ စားပြဲနားကို ေရာက္လာသည္။ ေကာင္းမြန္ကလည္း သူ႕ေနရာတြင္ သူ၀င္ထိုင္လိုက္ သည္။ နံနက္ခင္းအခ်ိန္ေလးသည္ မိသားစု ၄ ေယာက္ စလံုးဆံုသည့္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ေမေမက ေဖေဖ့အတြက္ ျပင္ဆင္ေပးသည္။ မမၾကဴက ေကာင္းမြန္အတြက္ ျပင္ဆင္ေပးသည္။
“ဂြတ္ထေမာနင္း ေဖႀကီးေရ”
ရုတ္တရက္ ေျပာလိုက္ေသာ ေမေမ့စကားေၾကာင့္ ေဖေဖက ၿပံဳးလိုက္သည္။ မမၾကဴႏွင့္ ေကာင္းမြန္ကလည္း ေမေမ့ကို နားမလည္သည့္ အမူအယာႏွင့္ၾကည့္လိုက္သည္။
“ဂြတ္ထေမာနင္း သမီး နဲ႕ သားေရ”
ဒီေန႕မွ အထူးအဆန္းစကားေတြေျပာေနေသာ ေမေမ့ကို ၾကည့္၍ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အံ့ၾသေနသည္။
“အားလံုး ေကာ္ဖီ ဒရင့္ၿပီး ကိတ္မုန္႕ေလးေတြ အိ ၾကေနာ္”
“ေမေမရယ္…ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ”
မမၾကဴက မေနႏိုင္ေတာ့ ေမးမိသည္။
“ေမေမက အဂၤလိပ္လို စကားေျပာတတ္ေအာင္ေလ့က်င့္ေနတာ သမီးရဲ႕”
“ဘာလို႕ေလ့က်င့္ေနတာလဲ ေမေမ”
“သားေလးက ေနာက္လဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီး ပညာသင္မွာေလ။ အဲဒီေတာ့ သားနဲ႕ဖုန္းဆက္တဲ့အခါ ေမေမက အဂၤလိပ္လိုေျပာမွ သားနားကသူငယ္ခ်င္းေတြက သားကို အထင္မေသးမွာေပါ့ သမီးရဲ႕”
“ေမေမရယ္…သမီးတို႕က ဗမာပဲ ဗမာလိုေျပာတာ အထင္ေသးစရာရွိလို႕လား”
“ဟုတ္သားပဲ ေမေမကလည္း”
ေကာင္းမြန္ကပါ ၀င္ေျပာသည္။
“သမီးနဲ႕သား ေဖေဖေျပာမယ္။ သမီးတို႕သားတို႕ ေမေမ ေျပာခ်င္သလိုေျပာစမ္းပါေစကြယ္”
ေဖေဖက ၀င္ေျပာသျဖင့္ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ေနလိုက္ၾကသည္။
“မေန႕က ေစ်းသြားရင္ အဂၤလိပ္စာ မီးနင္းစာအုပ္ေလး၀ယ္လာခဲ့တယ္ သမီးရဲ႕။ ျမန္မာလိုေရးထားတာေလး ေတြပါေတာ့ ေမေမက်က္ရလြယ္တာေပါ့”
“အင္းပါ”
မမၾကဴက စိတ္မသက္မသာႏွင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
“သမီးနဲ႕သား ရွစ္ အာ၀ါမွာ သင္တန္းသြားရမွာမဟုတ္လား”
ေမေမက (၈)နာရီမွာ သင္တန္းသြားရမွာ မဟုတ္လားဟုေမးျခင္းျဖစ္သည္။ မမၾကဴနဲ႕ေကာင္းမြန္က ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။
“သင္တန္းၿပီးရင္ အိမ္ကို တန္းတန္း ဂိုးဘက္ခဲ့ေနာ္။ သားေလးေကာင္းမြန္အတြက္ လိုအပ္တာေလးေတြ ေစ်းမွာ သြား ဘိုင္ရေအာင္”
“ေမေမနဲ႕ေတာ့ ခက္ေနပါၿပီ။ အိမ္ကိုတန္းတန္းျပန္လာခဲ့။ ေစ်းသြား၀ယ္ရေအာင္လို႕ ဗမာလိုေျပာလဲရတဲ့ဟာကို” မမၾကဴစိတ္ထဲမွ ေျပာေနမိသည္။
♥♥♥♥♥
“မမ”
“ရွင့္”
မမၾကဴနဲ႕ ေကာင္းမြန္စကားေျပာတိုင္း သံုးသည့္ စကားလံုးမ်ားျဖစ္သည္။ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္မွာ အလြန္ခ်စ္ၾက သည္။ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ ညွာတာသည္။ ေဖေဖ နဲ႕ ေမေမကလည္း ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနတာကိုၾကည့္၍ ၾကည္ႏူးေနသည္။
ေကာင္းမြန္က မေလးရွားႏိုင္ငံ မွာ ကြန္ပ်ဴတာပညာသြားသင္ေတာ့မွာမုိ႕ လိုအပ္သည့္အေျခခံေလးရသြားေအာင္ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းႏွင့္ အဂၤလိပ္စကားေျပာ သင္တန္းလိုက္တက္ေနသည္။ မမၾကဴကလည္း အတူတက္ခ်င္သည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းႏွင့္ အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္းမ်ားကို မေမာမပန္း တက္ရသည္မွာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနသည္။
“မမ…ေမေမ့ အေျပာအဆိုေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ”
“ဟုတ္တယ္ ေမာင္ေလးရဲ႕…မမလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ ဗမာလို ေျပာရင္လည္းျဖစ္တဲ့ဟာကို”
“ေမေမက ေလးတန္းပဲေအာင္ထားတာ ဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စကား အသံုးအႏႈန္းေတြကို မွန္ေအာင္ ဘယ္သံုးတတ္ မလဲေနာ္”
“ဟုတ္တယ္…ေမာင္ေလး…ေမေမ့ အသက္အရြယ္ႀကီးနဲ႕ အဲလိုေျပာေတာ့ ရယ္စရာႀကီးျဖစ္ေနတာေနာ္”
“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရယ္ခ်င္လြန္းလို႕ ေအာင့္ထားရတာ”
“အင္း….ေဖေဖက ဘာမွ မေျပာေတာ့ ခက္တယ္”
“ေဖေဖကလဲ ေမေမ ဘာလုပ္လုပ္ ဘာေျပာေျပာ တစ္ခြန္းမွ ၀င္ေျပာတာ…ဟန္႕တားတာ မရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တားလဲရမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္”
“ေအးပါ…ေမာင္ေလးရယ္”
“ေမေမက အဂၤလိပ္စကားကို ၾကားညွပ္ေျပာတာ သူမ်ားေတြၾကားရင္ ေမေမ့ကို အထင္ေသးမွာ မမရဲ႕”
“ေမေမ ေျပာတာ မွားေနပါတယ္လို႕ ေျပာရင္လဲ ျပင္မေပးရဲဘူး…ေမာင္ေလး”
“ေမေမ့ေၾကာင့္ ခက္ပါတယ္မမရယ္”
ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္စကားေျပာရင္း ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းကို ေရာက္သည့္တိုင္ ေမေမ့အေၾကာင္းက ေျပာလို႕ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။
♥♥♥♥♥
“သမီးနဲ႕သားတို႕ေတာင္ ရီတန္း(return)လာၿပီပဲ”
သင္တန္းမွ ျပန္လာေသာ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္ေသာအခါ ဧည့္သည္ႏွင့္စကားေျပာေနေသာ ေမေမက လွမ္းေျပာသည္။
“မခင္ေရ…စကားေတြ ဂြတ္(Good)ေနလိုက္တာ…ေနာက္မွ ဆက္ေျပာရေအာင္ေနာ္။ သမီးနဲ႕သားကို ထမင္း ဖိ(Feed)ဖို႕ ရပဲယား(repair) လိုက္ဦးမယ္”
မမၾကဴက “ေမေမရယ္…စကားေကာင္းေနလိုက္တာ၊ သမီးနဲ႕သားကို ထမင္းေကၽြးဖို႕ ျပင္လိုက္အံုးမယ္” လို႕ ရိုးရိုး ေျပာရင္ျဖစ္တာပဲဟု စိတ္ထဲမွာ ေျပာလိုက္သည္။
ဧည့္သည္ ေဒၚခင္က ေမေမ့စကားကို ၿပံဳး၍နားေထာင္ေနသည္။
“မခင္ရယ္…ဖရီး(Free)တဲ့အခါ မၾကာမၾကာ ကမ္း(come) ခဲ့စမ္းပါ။ သားေလးက မေလးကို ကြန္ပ်ဴတာ သြား လန္း(learn) ရမွာေလ။ အခု ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ အင္းဂလိရွစ္ ကို သြားၿပီး ကလို္င္း(Climb)ေနၾက တာေလ”
“မခင္လည္း အလုပ္ရွိလို႕ျပန္ပါဦးမယ္”
ေဒၚခင္ခင္က ေမေမ့ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္မွထြက္သြားသည္။
“ေမေမ…”
“ဘာလဲ…သမီး”
“သမီးေျပာမယ္…”
“ဘာေျပာခ်င္တာလဲ သမီးရဲ႕”
“ေမေမရယ္ စကားေျပာတဲ့အခါ ဗမာလိုပဲ ေျပာပါေနာ္။ အဂၤလိပ္စာလံုးေတြ မပီမသနဲ႕ မေျပာတတ္ေျပာတတ္ ထည့္ေျပာေတာ့ သူမ်ားၾကားရင္ သမီးတို႕ရွက္တယ္”
“ဟုတ္တယ္ ေမေမ”
“ေၾသာ္…ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္က အတိုင္အေဖာက္ညီလွခ်ည္လား။ ေမေမက သမီးနဲ႕သားကို ဂုဏ္ျမင့္ခ်င္လို႕ပါ ကြယ္”
“မဟုတ္ေသးဘူးထင္တယ္ေမေမ”
“ေတာ္စမ္းပါေအ…ညည္းတို႕ကို ငါကေမြးထားတာပါ။ ငါ့ကို ေလးတန္းပဲေအာင္တယ္ဆိုၿပီး အထင္ေသးလို႕ ေျပာတာလား”
“သမီးနဲ႕သား”
ေဖေဖက အိပ္ခန္းထဲက ထြက္လာၿပီး ေခၚလိုက္တယ္။
“ဟုတ္ကဲ့…ေဖေဖ”
“သမီးနဲ႕သားရဲ႕ေမေမ ေျပာတတ္သလိုေျပာတာကို လက္ခံေပးလိုက္ပါလား”
မမၾကဴ ႏွင့္ ေကာင္းမြန္တို႕၏စိတ္ထဲတြင္ မေက်မလည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေဖေဖ့စကားကို မလြန္ဆန္၀န္႕ေသာေၾကာင့္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရသည္။
♥♥♥♥♥
“ၾကဴ”
မမၾကဴသူငယ္ခ်င္း မတင္မ်ိဳးေ၀က ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းမွ အထြက္တြင္ လွမ္းေခၚလိုက္သျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
“ဘာလဲ…ေ၀”
“မၾကဴတို႕ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းမလို႕”
“ဘာမ်ားလဲ ေ၀”
“လာမယ့္ တနဂၤေႏြေန႕ ေ၀့ေမြးေန႕ေလ။ ေမြးေန႕အတြက္ အိမ္မွာ ညအိပ္ၿပီ လာကူေပးဖို႕ပါ”
“ဒါမ်ား….ေ၀ရယ္…ေဖေဖနဲ႕ေမေမကို ေျပာၿပီး လာခဲ့မယ္ေလ”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…ၾကဴေရ…ေမာင္ေလး ေကာင္းမြန္ကလဲ မေ၀တို႕ကို ကူရမယ္ေနာ္”
“ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမက အတြဲညီၿပီးသားပါ။ မမ…သူငယ္ခ်င္းဆို ကၽြန္ေတာ္…၀ိုင္းကူလုပ္ေပးမွာေပါ့”
“ၾကဴေရ…ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္”
“စိတ္ခ်ပါ…ေ၀”
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပသည္။ ေရွာေရွာရွဴရွဴပင္ ခြင့္ျပဳေသာၾကာင့္ လိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ာကို ယူၿပီး ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။
♥♥♥♥♥
လူခ်င္းသာခင္မင္ရင္းႏွီးေနေသာ္လည္း မတင္မ်ိဳးေ၀တို႕အိမ္ကိုမေရာက္ဖူးသျဖင့္ ေမးျမန္းၿပီးသြားရသည္။ အိမ္ေရွ႕ကို ေရာက္ေသာအခါ ျခံတံခါးပိတ္ထားသျဖင့္ လူေခၚေခါင္းေလာင္းကို ႏွိပ္လိုက္သည္။ ေခတ္မီမီ ၀တ္စားထားေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္အိမ္ထဲမွ ထြက္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဆံပင္ကို အေၾကေကာက္ေကာက္ထားသည္ မွာ အသက္အရြယ္ႏွင့္ မလိုက္ဟုထင္သည္။ အနားကို ေရာက္မွ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ မိကပ္ေတြအေဖြး သားလိမ္းျခယ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
လက္စြပ္ေတြကလည္း လက္ ၁၀ ေခ်ာင္းအျပည့္ပါလား။ ဆြဲႀကိဳးႀကီးကလည္း အႀကီးၾကီးပဲ။ လက္ေကာက္ေတြက လည္း မနည္းပါလား။ စိန္နားကပ္ကလည္း အေရာင္တ၀င္း၀င္းနဲ႕။
အသက္အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ဖက္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည့္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးသည္ အသားကလည္း မည္းလိုက္ေသးသည္။ တင္မ်ိဳးေ၀က ညိဳေခ်ာေလးဆိုေတာ့ သူ႕အေမတူတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။
“သမီးရဲ႕…သူငယ္ခ်င္းေတြထင္တယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”
“လာၾက…လာၾက သမီးက မွာထားတယ္။ ရက္ကြက္ထဲကို စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္သြားငွားေနတယ္။ လာေတာ့မွာပါ”
ထိုအမ်ိဳးသမီးက ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ျခံတံခါးကို ဖြင့္ေပးသည္။ မမၾကဴႏွင့္ ေကာင္းမြန္းက ထိုအမ်ိဳးသမီး၏ ေနာက္က လိုက္သြားေလသည္။
♥♥♥♥♥
အေတာ္ကေလးၾကာေတာ့ တင္မ်ိဳးေ၀ ျပန္ေရာက္လာသည္။ မမၾကဴတို႕ ေမာင္ႏွမကို ျမင္ေတာ့ ၀မ္းသာအားရျဖစ္ေန သည္။ မမၾကဴႏွင့္ ေကာင္းမြန္တို႕ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္က တင္မ်ိဳးေ၀လိုအပ္သည္မ်ားကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးေနသည္။
ေမာရပန္းရမွန္းမသိျဖစ္ေနစဥ္ ဧည့္ခန္းမွ သီခ်င္းသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက ေငြလမင္း သီခ်င္းျဖစ္သည္။ ခ်ိဳၿပံဳးသီဆိုေသာ အသံလည္းမဟုတ္။ ပိုးအိစံအသံလည္းမဟုတ္။ အျခားၾကားဖူးေနေသာ အဆိုေတာ္မ်ား၏ အသံလည္း မဟုတ္ျဖင့္ မမၾကဴက ဂရုတစိုက္နားေထာင္လိုက္သည္။
“ေ၀…ဒီသီခ်င္းကို ဘယ္သူဆိုထားတာလဲ၊ ၾကားဖူးေနက် အသံမဟုတ္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေလးျဖစ္ေနတယ္”
“ၾကဴရယ္…အဲဒါေမေမဆိုေနတာေလ”
“ေ၀့ေမေမက သီခ်င္းဆိုတာ ၀ါသနာပါလား”
“ပါတယ္…သီခ်င္းဆိုလဲ ၀ါသနာပါတယ္။ ရပ္ထဲရြာထဲမွာ အလွဴအတန္းရွိရင္လဲ ၀င္ကခ်င္ကေနတာ”
မမၾကဴက တင္မ်ိဳးေ၀ေျပာသည္ကို ၾကည့္ၿပီး အံ့ၾသေနသည္။ တင္မ်ိဳးေ၀ကလည္း သူ႕အေမ၏ ၀ါသနာကို ေျပာျပရသည္ မွာ ဂုဏ္ယူေနပံုရသည္။
“သမီးေရ…”
“ရွင္…ေမေမ”
အိမ္ထဲမွ ေအာ္ေခၚသံၾကားရသျဖင့္ တင္မ်ိဳးေ၀က ျပန္ထူးလိုက္သည္။
“သမီးေရ…လာစမ္းပါဦး”
“ၾကဴတို႕ေမာင္ႏွမလဲ လိုက္ခဲ့ေလ”
တင္မ်ိဳးေ၀က ေခၚသျဖင့္ မမၾကဴႏွင့္ေကာင္းမြန္တို႕ကလည္း လိုက္သြားသည္။
“ေမေမ…သမီး..ဘာလုပ္ေပးရမလဲ”
“ေအသင္ခ်ိဳေဆြရဲ႕ တင္းတယ္ သီခ်င္းစီဒီ ရွာမေတြ႕လို႕”
“သမီး…အခန္းထဲမွာ ေမေမ၊ သြားယူလိုက္မယ္ေနာ္”
တင္မ်ိဳးေ၀က အိပ္ခန္းထဲ၀င္သြားသည္။ ျပန္ထြက္လာေသာအခါ စီဒီတစ္ခ်ပ္ပါလာသည္။ EVD စက္ထဲထည့္ေပး လိုက္သည္။ တင္မ်ိဳးေ၀၏ မိခင္က မိုက္ကို စမ္းလိုက္ၿပီးေနာက္ ေအသင္ခ်ိဳေဆြ၏ တင္းတယ္ သီခ်င္းကို အားရပါးရ သီဆိုေနသည္။ တင္မ်ိဳးေ၀က သူ႕မိခင္ကို လက္ခုပ္တီးၿပီးအားေပးေနသည္။ မမၾကဴႏွင့္ ေကာင္းမြန္လည္း မေနႏိုင္ေတာ့ လက္ခုပ္တီးေပးလိုက္ၾကသည္။
သီခ်င္းေတြတစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ သီဆိုၿပီးေနာက္ ေမာသြားေသာ သူ႕မိခင္ကို တင္မ်ိဳးေ၀က အေအးဗူးယူၿပီးေပးသည္။
“သမီးတို႕ သီခ်င္းဆိုခ်င္လဲဆိုၾက…ေမေမ ေတာ့ ေမာသြားၿပီ ခဏနားဦးမယ္”
မမၾကဴက အေအးဗူးကို လက္ကကိုင္ၿပီးထြက္သြားေသာ တင္မ်ိဳးေ၀၏ မိခင္ကို ၾကည့္ၿပီး ေမေမ့ကို သတိရလိုက္သည္။
♥♥♥♥♥
“ေ၀”
“ၾကဴ…ဘာေျပာခ်င္လို႕လဲ”
“ၾကဴ…ေျပာရင္ ေ၀စိတ္မဆိုးနဲ႕ေနာ္”
“စိတ္မဆိုးပါဘူး…ေျပာစရာရွိတာေျပာေလ”
“ဒီလိုပါေ၀ရယ္…ေ၀့ေမေမက လက္၀တ္လက္စားေတြကို ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီေလာက္အမ်ားႀကီး ၀တ္ထားရတာလဲ”
“ေၾသာ္…ဒါလား…ေမေမက ၾကြားခ်င္လို႕ ၀တ္ထားတာမဟုတ္ပါဘူးၾကဴရယ္။ ေမေမက အသက္ ၂၀ အထိ အေၾကာ္ဗန္းကို ရြက္ၿပီး ရပ္ကြက္စံုေအာင္လွည့္ၿပီး ေစ်းေရာင္းခဲ့ရတာ။ မိခင္မုဆိုးမႀကီးနဲ႕ ေမာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကို အေၾကာ္ေရာင္းၿပီး ရွာေဖြေကၽြးေမြးခဲ့တာ။ သိပ္ဆင္းရဲေတာ့ နားကပ္ကေလးေတာင္ မ၀တ္ႏိုင္ခဲ့ရရွာဘူး”
“အင္း”
“ေဖေဖက လက္သမားအလုပ္လုပ္တယ္။ ေဖေဖနဲ႕ အေၾကာင္းပါၿပီး လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားရွာေဖြ၊ ရွာလို႕ရသမွ်ကို စုေဆာင္း၊ ေဖေဖက ကန္ထရိုက္အလုပ္ကေလးရေတာ့ ပိုၿပီးအဆင္ေျပလာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကုန္မာဆိုင္ဖြင့္ျဖစ္သြားတာေပါ့”
“ေတာ္ေတာ္ ရုန္းကန္ခဲ့ရတာေပါ့ေနာ္”
“ဟုတ္တယ္…ေမေမက ေဖေဖ့ကို ခြင့္ေတာင္းတယ္”
“ဘာမ်ားလဲ ေ၀”
“ငယ္ငယ္က ဆင္ျမန္းခ်င္ခဲ့တဲ့ ေရႊေငြေတြကို အခုဆိုရင္ ၀တ္ခြင့္ရလို႕ အားပါးတရႀကီး၀တ္ခ်င္တယ္တဲ့။ ေဖေဖက ေမေမ့ကို ျပန္ေမးတယ္။ သူမ်ားကို ၾကြားခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕၀တ္တာလားဆိုေတာ့ ေမေမက မၾကြားခ်င္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ဆင္းရဲတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ၀တ္ခ်င္စားခ်င္ေပမယ့္ မ၀တ္မစားရလို႕ အတိုးခ်ၿပီး ၀တ္ပါရေစတဲ့။ ေဖေဖက ေမေမ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ဆိုရင္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္တဲ့”
“ေ၀ကေကာ စိတ္ထဲဘယ္လိုခံစားရလဲ”
“ေ၀တင္မကဘူး ကိုကိုႀကီး၊ ညီမေလး၊ ေမာင္ေလးေတြအားလံုးကပါ ေဖေဖနဲ႕ တစ္သေဘာထဲပဲ။ ေမေမ စိတ္ခ်မ္းသာသလို ေနရင္ ေပ်ာ္တယ္။ ေမေမက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက ေငြလမင္း သီခ်င္းကို သိပ္ႀကိဳက္တာ။ ဘာလို႕ႀကိဳက္တာလဲလို႕ ေ၀…တို႕က ေမးေတာ့ သူ႕ဘ၀မွာ ေက်ာင္းကို ေကာင္းေကာင္းေနခဲ့ရဘူးေပမယ့္ သားသမီးေတြကို တကၠသိုလ္ အသီးသီးကို ပို႕ႏိုင္ခဲ့တာမို႕တဲ့”
“အင္း…ေ၀တို႕ေမေမက ကံေကာင္းတယ္ေနာ္”
“အလွဴေတြမွာ ေမေမ၀င္ကရင္ ေ၀…တို႕မိသားစုက လက္ခုပ္လိုက္တီးေပးတာ သိလား။ ေမေမ ေပ်ာ္ေနရင္…ေ၀ သိပ္ေပ်ာ္တာ ၾကဴရယ္။ အဲဒါ…ေ၀တို႕ေမေမလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာရတာ အေမာပါပဲ”
“ေ၀…ေမေမက ကလိုက္ခုန္လိုက္ သီခ်င္းဆိုေနတာ ေ၀တို႕ မရွက္ဘူးလား”
“ၾကဴရယ္…ဒါရွက္စရာလား။ ေမေမက မေကာင္းတာ လုပ္ေနတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ေ၀တို႕ခ်စ္တဲ့ေမေမ…စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး ကခ်င္က….ဆိုခ်င္ဆို…ေ၀ေပ်ာ္တယ္။ ၾကဴရယ္…ေမေမ့ ဘ၀ အခုမွ ေပ်ာ္ခြင့္ရတာ…ေမေမ ငိုေနတာ။ ၀မ္းနည္း ေနတာ။ စိတ္ဆင္းရဲေနတာ မျမင္ခ်င္ဘူး”
“ေ၀…ရယ္…ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ”
“ဘာျဖစ္လို႕လဲ ၾကဴရဲ႕”
“ေမာင္ေလးနဲ႕ ၾကဴက ေမေမ့ကို အျမင္မွားေနၾကတာ”
မမၾကဴနဲ႕ ေကာင္းမြန္တို႕၏ စိတ္ထဲတြင္ ေမေမ့ကို အဂၤလိပ္လို မတတ္ဘဲ ေျပာေနတာကို မႏွစ္သက္ၾကေၾကာင္း၊ မေျပာေစခ်င္တာက သူမ်ားၾကားလွ်င္ ရွက္လို႕ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပလိုက္သည္။
“ေမာင္ေလး”
“မမ”
“မမတို႕ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အဂၤလိပ္လို ေမေမ ေျပာတတ္သလို ေျပာတာကို လက္ခံေပးရမယ္ေနာ္။ မမတို႕ ေမေမကို နားလည္ေပးၾကရေအာင္ေနာ္။ ဒါမွ တို႕ေမေမလို႕ ဟစ္ေၾကြးမယ္ေနာ္။ ေမေမ့အတြက္ မမတို႕ မရွက္ၾကေတာ့ဘူး”
“ဟုတ္တယ္မမ…မနက္အိပ္ယာက ထရင္ ဂြတ္ထေမာနင္းပါေမေမလို႕ ေျပာၾကမယ္ေနာ္”
“အခုပဲ ျပန္ၿပီး ေမေမ့ကို ဂြတ္ထေမာနင္းပါေမေမလို႕ ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္… ေမာင္ေလးေရ…”
မမၾကဴႏွင့္ေကာင္းမြန္တို႕၏ မ်က္၀န္းထဲတြင္ ေမေမ့မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမိေလသည္။
ကိုယ္တိုင္ခံစားႏွလံုးသားျဖင့္ ေရးဖြဲ႕သည္။
အားလံုးကိုခင္မင္ေလးစားလ်က္
ကိုရင္ေက်ာ္
(၁၇-၄-၂၀၁၂)၁၃၇၄ ခုႏွစ္၊ ျမန္မာႏွစ္ဆန္း(၁)ရက္ေန႕ ၊ အဂၤါေန႕ (၁၃း၁၀)နာရီ
မာစီဒီးကား ေငြ ၁ က်ပ္ျဖင့္ေရာင္းမည္
ေန႕စဥ္ထုတ္သတင္းစာမ်ားတြင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေၾကာ္ျငာတစ္ခုပါလာသည္-
မာစီဒီးကား ေငြ ၁ က်ပ္ျဖင့္ေရာင္းမည္
လက္ရွိအသံုးျပဳေနေသာ မာစီဒီးကားကို
ေငြ ၁ က်ပ္ျဖင့္ေရာင္းမည္။
စိတ္၀င္စားသူ လူကိုယ္တိုင္ လာေရာက္ဆက္သြယ္ပါ။
ဦးရာလူေရာင္းမည္။
ေဒၚ………………..
အမွတ္(---)၊(-----)လမ္း၊
---------------ၿမိဳ႕
ထိုေၾကာ္ျငာကို ေတြ႕ျမင္သူမ်ားက အထူးအဆန္းျဖစ္ေနသည္။ ထိုအမ်ိဳးသမီး ရူးေန၍သာ ေၾကာ္ျငာထည့္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆလ်က္ရွိၾကသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ မာစီဒီးကားပိုင္ရွိ ေဒၚ………….ထံသို႕ မည္သူမွ သြားေရာက္ဆက္သြယ္ျခင္းမရွိၾကေခ်။
♥ ♥ ♥ ♥ ♥
ထို႕ေၾကာင့္ ေဒၚ……………..…..က ထိုေၾကာ္ျငာကို သတင္းစာမ်ားတြင္ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ထည့္သြင္းေနသည္။
လူတစ္ေယာက္က ထိုေၾကာ္ျငာကို အေသအခ်ာဖတ္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ေဒၚ…………..………..ႏွင့္ သြားေရာက္ ေတြ႕ဆံုေလသည္။
“အေဒၚ ကၽြန္ေတာ္ ကားေရာင္းမယ့္ ေၾကာ္ျငာေတြ႕လို႕ လာခဲ့တာပါ”
“ေအး…အခုအထိ ဘယ္သူမွ မလာၾကလို႕ ခဏခဏေၾကာ္ျငာေနတာ”
“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်…က်ေနာ္ စိတ္၀င္စားလို႕ လာခဲ့တာပါခင္ဗ်ာ”
“မင္းက တကယ္၀ယ္မွာလား”
“၀ယ္မွာပါ”
“ဒါဆို…ကားကိုလိုက္ၾကည့္ေလ”
ေဒၚ……………က ကားဂိုေဒါင္ကို ေခၚသြားသည္။ ဂိုေဒါင္ေသာ့ကို ဖြင့္ၿပီး မာစီဒီးကားကို ျပသသည္။
“မင္းကို ေရာင္းမယ့္ကားက ဒီကားပဲ”
ကား၀ယ္ရန္လာသူသည္ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသသြားသည္။ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာတန္ေသာကားျဖစ္သည္။
“ဘယ္ေလာက္နဲ႕ေရာင္းမွာလဲဗ်”
“သတင္းစာထဲမွာ ပါတယ္ေလ ေငြ ၁ က်ပ္နဲ႕ေရာင္းမွာ”
“ဗ်ာ”
“မ…ဗ်ာနဲ႕ အေဒၚက တကယ္ေရာင္းမွာ၊ ဒီအတိုင္းေတာ့ မေရာင္းဘူး။ မင္းဘက္က သက္ေသေခၚခဲ့ရမယ္၊ ငါ့ဘက္ကလည္း သက္ေသပါမယ္။ လူႀကီးလူေကာင္းေတြေရွ႕မွာ စာခ်ဳပ္စာတမ္းနဲ႕ေရာင္းမယ္”
“ဟုတ္…ဟုတ္ကဲ့”
♥ ♥ ♥ ♥ ♥
ထိုသူသည္ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ားကို သက္ေသအျဖစ္ေခၚလာခဲ့သည္။ ေဒၚ………………. ကလည္း လူႀကီးလူေကာင္းမ်ားကို အဆင္သင့္ေခၚထားသည္။
“ေဟာဒီမွာ အံုနာစာအုပ္၊ ဆီစာအုပ္ နဲ႕ကားေသာ့၊ မနက္ဖန္ နာမည္ေျပာင္း ကိစၥ အကုန္လုပ္ေပးမယ္”
လူႀကီးလူေကာင္းေတြနဲ႕ ကား၀ယ္သူတို႕ဟာ ဒီမိန္းမရူးမ်ား ေနလို႕လားဟု ေတြးေတာေနၾကသည္။
“အေဒၚရယ္…ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္မ်ား မက္ေနတာလား”
“အိပ္မက္မဟုတ္ပါဘူး…အေဒၚက ဒီမာစီဒီးကားကို ေငြ ၁ က်ပ္နဲ႕ ေရာင္းတာပါ၊ ေဟာဒီ စာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးေပး ၾကပါ”
ကားေရာင္းသူ၊ ကား၀ယ္သူႏွင့္ အသိသက္ေသမ်ားက အသီးသီးလက္မွတ္ေရးထိုးေပးၾကသည္။
“ေပး…ငါ့ကို ေငြ ၁ က်ပ္”
ကား၀ယ္သူက ေငြတစ္က်ပ္ကို ထုတ္ေပးလိုက္ၿပီးေနာက္ ကားေရာင္းသူ အေဒၚႀကီးကို ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလိုက္သည္။
“ဘာေၾကာင့္ အခုလို တန္ဖိုးမ်ားစြာတန္တဲ့ ဒီကားကို ေငြ ၁ က်ပ္ထဲနဲ႕ေရာင္းရတာလဲ”
“အေဒၚ့ ေယာက္်ားက မေသခင္ မွာသြားလို႕ပါ”
“အေဒၚ့ ေယာက္်ားကို အေဒၚက ေတာ္ေတာ္ခ်စ္လို႕ေပါ့ေနာ္”
“ခ်စ္တာလဲပါတာေပါ့၊ မေသခင္မွာသြားတာေလးကို ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ေပးခ်င္လို႕ပါ”
“အေဒၚ့ ေယာက္်ားက ဘာမ်ားမွာသြားခဲ့လို႕လဲခင္ဗ်ာ”
“အေဒၚ့ ေယာက္်ားက သူစီးေနက် မာစီဒီးကားကို ေရာင္းၿပီး ကားေရာင္းရေငြအားလံုးကို ေဒၚဂြက္ေထာ္ကို ေပးလိုက္ပါတဲ့”
“ေဒၚဂြက္ေထာ္ဆိုတာက”
“အေဒၚတို႕ အိမ္က အိမ္ေဖာ္ပါ။ ေနာက္ၿပီး…”
“ေနာက္ၿပီး…ဘာလဲဗ်”
“အေဒၚ့ ေယာက္်ားရဲ႕ မယားငယ္”
(What to do with $1 ကို ျမန္မာမႈျပဳပါသည္။)
အားလံုးကိုခင္မင္ေလးစားလ်က္
ကိုရင္ေက်ာ္
(၁၂-၃-၂၀၁၂)(၁၉း၁၅)နာရီ
Saturday, May 5, 2012
အဲဒါ…ကၽြန္ေတာ့္အေမ
“ေအာင္မေလး….က်ၿပီ”
ဘတ္စကားေပၚမွာ စပယ္ယာျပဳတ္က်သြားသည္ႏွင့္ ကားေပၚမွ ခရီးသည္မ်ား၏ ေအာ္ဟစ္သံသည္ ဆူညံသြား ေလသည္။ ဘတ္စကားေပၚတြင္ လူၾကပ္ေနသျဖင့္ ရရာဆြဲကိုင္ထားေသာ စပယ္ယာသည္ ကားအေကြ႕တြင္ လက္လြတ္ၿပီး ေအာက္သို႕ အရွိန္ႏွင့္ က်သြားျခင္းျဖစ္သည္။
ခရီးသည္မ်ား၏ ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ ယာဥ္ေမာင္းက ကားကိုရပ္လိုက္သည္။ စပယ္ယာမွာ လမ္းမေပၚတြင္ သတိေမ့ ေနေလသည္။ ကံေကာင္းသည္မွာ ဘတ္စကားေနာက္မွ မည္သည့္ယာဥ္မွ်ကပ္ၿပီးလိုက္မလာျခင္းျဖစ္သည္။ အကယ္၍သာ ေနာက္မွ ယာဥ္တစ္စီးစီးကပ္လ်က္လိုက္ပါလာပါက မေတြး၀ံ့စရာပင္ျဖစ္သည္။
ယာဥ္ေမာင္းက စိုးရိမ္တႀကီးႏွင့္ ဆင္းလာသည္။ စပယ္ယာကို ၾကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ေလးဘီးတစ္စီးကိုတားၿပီး လိပ္စာတစ္ခုကို ေပးလိုက္ၿပီးေနာက္-
“သူ႕အိမ္ကို ပို႕ေပးပါ။ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူး”
သတိေမ့ေနေသာ စပယ္ယာကို ကားေပၚတင္ေပးလိုက္ၾကသည္။
“ဟာ…ဒီလိုလုပ္လို႕ဘယ္ျဖစ္မလဲဗ်။ အတြင္းေၾကေၾကသြားၿပီး သတိေမ့ေနတာလားမွ မသိတာ”
မေနႏိုင္ေသာခရီးသည္တစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာသည္။ သို႕ေသာ္ ယာဥ္ေမာင္းက ေလးဘီးသမားကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး အတင္းေမာင္းထြက္ခိုင္လိုက္သည္။ ေလးဘီးသမားလည္း ကားကို စက္ႏႈိးၿပီး ေမာင္းထြက္သြားေလသည္။
♥♥♥♥♥
“ဒါ…ေမာင္ေက်ာ္တို႕ အိမ္လားခင္ဗ်”
ေလးဘီးသမားက လွမ္းေမးလိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ အိမ္ထဲမွ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာသည္။
“ဟုတ္ပါတယ္”
“ေမာင္ေက်ာ္….ဘတ္စကားေပၚက ျပဳတ္က်လို႕”
“သား…”
မိန္းမႀကီးက ကားေနာက္ခန္းတြင္ သတိေမ့ေနေသာ ေမာင္ေက်ာ္ကို ျမင္သြားသည္။ စိုးရိမ္တႀကီး အေျပးအလႊား သြားၾကည့္လိုက္သည္။
“ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ…သားရယ္”
“အဲဒါေနာက္မွေမး…အိမ္ထဲကို အရင္ပို႕မယ္”
ေလးဘီးသမားက ေမာင္ေက်ာ္ကို ထမ္းၿပီးေနာက္ အိမ္ထဲကို ေခၚလာသည္။ ကုတင္ေပၚတြင္ပက္လက္ ထားလိုက္သည္။ မိန္းမႀကီးက ေမာင္ေက်ာ္၏ မ်က္ႏွာကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဘတ္စကားသမားကို ေမးလိုက္ သည္။
“သားေလးရယ္…ကံမေကာင္းပါလားေနာ္။ ရွင္တို႕က သားကို ေဆးရံု၊ ေဆးခန္းကို ဘာေၾကာင့္မပို႕တာလဲ”
“ကားသမားက ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ဘူးဆိုၿပီး အိမ္ကို ပို႕ခိုင္းတာပါ။ ေနာက္မွ အိမ္ကို သူလာမယ္ထင္တယ္”
“သားေလးကို အိမ္အေရာက္ပို႕ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္”
ေလးဘီးသမားက ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေနာက္ ျပန္ထြက္သြားေလသည္။ မိန္းမႀကီးသည္ ေမာင္ေက်ာ္၏မိခင္ျဖစ္သည္။ မိန္းမႀကီးသည္ ေမာင္ေက်ာ္၏ အေျခအေနကို ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ေသြးရဲရဲသံရဲရဲဲျဖစ္မေနသည့္အတြက္ စိတ္သက္သာရာရသြားသည္။
♥♥♥♥♥
ေမာင္ေက်ာ္က ၈ တန္းေအာင္ထားေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာင္သာျဖစ္သည္။ ေမာင္ေက်ာ္၏ ဖခင္က ေမာင္ေက်ာ္လူမွန္းမသိခင္အခ်ိန္ကတည္းက စြန္႕ခြါသြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ မိခင္ႀကီးက ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလြန္း သျဖင့္ ေက်ာင္းဆက္တက္ႏိုင္ရန္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ အသိတစ္ေယာက္၏ အကူအညီျဖင့္ ေမာင္ေက်ာ္သည္ ဘတ္စကား စပယ္ယာ အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
အသက္ကလည္းငယ္ရြယ္ေသးသည့္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ နံနက္ ၆ နာရီခန္႕တြင္ အံုနာအိမ္ကို အေရာက္သြားရသည္။ ကားကို သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ရသည္။ မွန္တိုက္ရသည္။ ဆီ-ေရ-ေလ ၾကည့္ရသည္။ ဘတ္စကားမွာ ေရွးေဟာင္းကားႀကီး ျဖစ္သျဖင့္ စက္မႏႈိးပဲ ဟန္ဒယ္ျဖင့္ အႀကိမ္မ်ားစြာ လွည့္ထားရသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ အစက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္လွည့္မရ။ အားစိုက္လွည့္မွ ရသည္။
ဘတ္စကား အံုနာႏွင့္ ယာဥ္ေမာင္းသူမွာ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္သည္။ ဘတ္စကားထြက္လွ်င္ ေငြသိမ္းရန္အတြက္ အံုနာကေတာ္ အျမဲပါသည္။ ေမာင္ေက်ာ္က ဘတ္စကားခ ေကာက္ၿပီးလွ်င္ ယာဥ္ေမာင္းေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ အံုနာကေတာ္ကို ပိုက္ဆံအပ္ရသည္။
မိခင္ႀကီးက ေမာင္ေက်ာ္ကို ကားစပယ္ယာမလုပ္ေစခ်င္ေသာ္လည္း စီးပြားေရးအေျခအေနအရ ခြင့္ျပဳထားျခင္း ျဖစ္သည္။
ေမာင္ေက်ာ္ ဘတ္စကားေပၚက ျပဳတ္က်သည့္ ညေနတြင္ ကားပိုင္ရွိင္၏သမီးေရာက္လာၿပီး အနည္းငယ္ေသာေငြကို လာေပးသည္။ ေပးေသာပိုက္ဆံမွာ အင္မတန္မွ နည္းလြန္းၿပီး က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ပါက အလုပ္လာလုပ္ရန္ မလိုေၾကာင္းေျပာသည္။ ေမာင္ေက်ာ္က ေက်ာင္းစရိတ္လိုေနသျဖင့္ အလုပ္ျပန္ဆင္းခြင့္ျပဳရန္ အတန္တန္ေျပာေသာ္ လည္း လုပ္ခြင့္မရခဲ့ေပ။
ထို႕ေၾကာင့္ ေမာင္ေက်ာ္သည္ ရပ္ကြက္ထဲတြင္္ ၀င္ေငြရမည့္အလုပ္မ်ားကို ရွာေဖြလုပ္ကိုင္သည္။ အိမ္ႏွင့္ အုတ္နံရံ ေဆးသုတ္သည့္အလုပ္မ်ား လုပ္ေပးသည္။ ျမက္ေပါက္ေပးသည္။ ေရနံေခ်းသုတ္ေပးသည္။ ပန္းရန္ အလုပ္သမားအျဖစ္လိုက္လုပ္ေပးသည္။ လက္သမားအကူအျဖစ္လိုက္လုပ္ေပးသည္။ ထိုအလုပ္မ်ားက အျမဲ လုပ္ရသည္ေတာ့မဟုတ္။ သို႕ေသာ္ ရသမွ်ေငြကို စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အသံုးျပဳၿပီး က်န္သမွ်ကို ေက်ာင္းစရိတ္ အျဖစ္စုေဆာင္းသည္။ မိခင္ႀကီးက သားျဖစ္သူ၏ လိမၼာေရးျခားရွိမႈ၊ သိတတ္မႈ၊ ပညာကို လိုလားမႈကို သိရွိေသာ္လည္း အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းက မေကာင္းသျဖင့္ သားလုပ္သူရွာေဖြေပးသည္ကို မစားရက္ မေသာက္ရက္ျဖစ္ေနသည္။
♥♥♥♥♥
“သား”
“ဟုတ္ကဲ့ အေမ”
“သား…အခုဆို ၈ တန္း ေအာင္ၿပီးေနၿပီ”
“ဟုတ္ကဲ့ေမေမ…အဲဒါဘာျဖစ္လဲ”
“သားေလး…ဒီအရြယ္ေရာက္ေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ သားေလးကို ေမေမ ကိုရင္ ၀တ္မေပးရေသးဘူး”
“အဲဒါက အေရးမႀကီးပါဘူး အေမ”
“ဘယ္ဟုတ္မလဲသားရယ္…အေမ့၀တၱရားအတိုင္းသားကို ကိုရင္၀တ္ေပးမယ္ေနာ္”
“အေမ…၀တ္ေစခ်င္ရင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ သြား၀တ္လိုက္ပါမယ္”
“ဒီလိုလဲ မဟုတ္ေသးဘူး။ အေမက ငါ့သားကို ကိုရင္၀တ္ေပးတဲ့အခါ ရပ္ေဆြရပ္မ်ိဳးေတြ၊ ရပ္ကြက္ကလူေတြကို ၀က္သားဟင္းနဲ႕ ဧည့္ခံခ်င္တယ္”
“ဟာဗ်ာ…အေမကလည္း ပိုက္ဆံမွ မရွိတာ”
“အေမ့ဆီမွာ ပိုက္ဆံရွိပါတယ္”
“ဗ်ာ…ကၽြန္ေတာ္ ရွာေပးတဲ့ေငြက နည္းနည္းေလးပဲ”
“အေမ…အားလံုးစီစဥ္ၿပီးၿပီ။ သားေလး လာမယ့္တနဂၤေႏြေန႕မွာ ကိုရင္၀တ္ရမယ္”
ေမာင္ေက်ာ္ ဘယ္လိုမွ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။ အေမ့တြင္ ရပ္ကြက္လူထုမေျပာႏွင့္ အိမ္တြင္ပင္ ဟင္းေကာင္းေကာင္းခ်က္မစားႏိုင္သည့္အေျခအေနတြင္ တစ္ရပ္ကြက္လံုး ၀က္သားဟင္းေကၽြးၿပီး သားျဖစ္သူ ေမာင္ေက်ာ္ကို ကိုရင္၀တ္ေပးမည္ဆိုသည္မွာ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။
“အေမ…ထီေပါက္ထားလို႕လား”
“အေမ…ထီမေပါက္ပါဘူးသားရယ္”
“ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ျဖစ္ေနၿပီ”
“ေနာက္ေတာ့….သားေလး သိမွာေပါ့”
အေမ့ကို ဘာမွ ေမးလို႕မရေတာ့။ အေမ့ကိုၾကည့္ရသည္မွာ ေမာင္ေက်ာ္ ကိုရင္၀တ္ႏိုင္ေရးအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး အားခဲထားဟန္ရွိသည္။ သို႕ေသာ္ တစ္ခါတစ္ခါ အေမ့ကို ၾကည့္ရသည္မွာ တစ္ခုခုကို စဥ္းစားၿပီး ေငးငိုင္ေနတတ္သည္။ ေမာင္ေက်ာ္က ေမးေသာ္လည္း ဘာမွ ျပန္မေျဖ။
♥♥♥♥♥
သည္လိုႏွင့္ ေမာင္ေက်ာ္ကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ကိုရင္၀တ္ေပးသည္။ အေမက ရပ္ကြက္သူ၊ ရပ္ကြက္သား မ်ားကို ၀က္သားဟင္းႏွင့္ ဧည့္ခံသည္။ အေမ့ကို ၾကည့္ရသည္မွာ သားေလးကို ကိုရင္၀တ္ေပးရသျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနပံုရသည္။
ရပ္ကြက္က လူအခ်ိဳ႕က အေမ့ကို ထီေပါက္လို႕ အခုလို အေကၽြးအေမြးျဖင့္ ေမာင္ေက်ာ္ကို ကိုရင္၀တ္ေပးတာလားဟု ေမးၾကသည့္အခါ အေမက မေမးၾကပါနဲ႕ဟုသာ တြင္တြင္ေျဖေနသည္။ တရားနာၿပီးေနာက္ ေရစက္ခ်ေနခ်ိန္တြင္ အေမ့မ်က္ႏွာတြင္ မ်က္ရည္မ်ားစိုရႊဲေနသည္ကို ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္ျမင္ေနရသည္။ အေဖသာ အေမ့အနားမွာ ရွိခဲ့လွ်င္ အေမ ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ေနမည္ မဟုတ္ေပ။ ရင္ထဲတြင္ အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ေ၀ဒနာကို ခံစားလိုက္ရသည္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအတြက္ အမွ်ေ၀ၿပီးခ်ိန္တြင္ အေမသည္ ဘုန္းႀကီးကို ကန္ေတာ့ၿပီးေနာက္ တဘက္ျဖင့္ မ်က္ရည္သုတ္ေနသည္မွာ ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္ ရင္ထဲတြင္ မခ်ိေအာင္ျဖစ္သြားသည္။
အေဖသာ ရွိလွ်င္ အေမသည္ ယခုေလာက္ ငိုေၾကြးေနမည္မဟုတ္။ သားကိုရင္ကို ၾကည့္၍ မိဘႏွစ္ပါး ပီတီျဖစ္ေန ေပလိမ့္မည္။ အေမ့သည္ သားအတြက္ တာ၀န္တစ္ခု ထမ္းေဆာင္ၿပီးသြားသျဖင့္ စိတ္ကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္ဟန္တူသည္။
ထိုေန႕တြင္ အေမသည္ ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္ ညအိပ္သီတင္းသံုးမည့္ ေနရာကိုလိုက္လံပို႕ေဆာင္ေပးၿပီးေနာက္ မ်က္ရည္အရႊဲသားႏွင့္ အိမ္ျပန္သြားသည္။ အေမ့ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္ၿပီး ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္ မ်က္ရည္က်မိသည္။
♥♥♥♥♥
နံနက္ ၅ နာရီ တြင္ အိပ္ယာမွ ထရသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွ အျခား ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္အတူ ဘုရား၀တ္တက္ ရသည္။ ၅ နာရီခြဲတြင္ အရုဏ္ဆြမ္း ဘုန္းေပးၿပီးေနာက္ ရပ္ကြက္ထဲသို ဆြမ္းခံၾကြရန္ ျပင္ဆင္သည္။
ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရွိ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္အတူ စီတန္းၿပီး ဆြမ္းခံၾကြသည္။ ဦးေဆာင္သံဃာေတာ္၏ ေနာက္မွ လိုက္ၿပီး ရပ္ကြက္ အတြင္း လွည့္လည္ဆြမ္းခံသည္။ စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးမိသည္။ သပိတ္လြယ္လ်က္ ဆြမ္းခံၾကြလာေသာ သားကို အေမေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမည္မွာ အေသအခ်ာျဖစ္သည္။
အေမသည္ နံနက္ေစာေစာ အိပ္ယာမွထလ်က္ သားကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္ႏွင့္ ရဟန္းသံဃာမ်ားအတြက္ တစ္ေယာက္ တည္း မီးဖိုထဲမွာ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရရွာေပလိမ့္မည္။ အေမ့အနား အေဖမ်ားရွိခဲ့လွ်င္ သို႕တည္းမဟုတ္ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္မ်ားရွိခဲ့လွ်င္ ေကာင္းေပလိမ့္မည္ဟု ဆြမ္းခံရင္ ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္ေတြးေတာ မိေလသည္။
အေမ့အိမ္နားကို မေရာက္မီ တဒုန္းဒုန္းျဖင့္ အသံေတြၾကားေနရသည္။ အနီးအနားမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနပါလိမ့္ဟု ေတြးမိသည္။ အိမ္နားေရာက္ခါနီးေလ အသံေတြက ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာေလျဖစ္သည္။ အေ၀းမွ လွမ္းျမင္လိုက္ရသည့္ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္ အံ့ၾသထိတ္လန္႕သြားသည္။
ျမင္လိုက္ရသည့္ျမင္ကြင္းက အေမ စီးပြားေရးေကာင္းခဲ့စဥ္က ေဆာက္လုပ္ထားခဲ့ေသာ အိမ္အမိုးသြပ္မ်ား ခြါသူက ခြါေနၾကသည္။ အိမ္အကာ ပ်ဥ္မ်ားကို ခြါသူက ခြါေနၾကသည္။ ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္ အိေျႏၵမေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ သပိတ္ကို ေပြ႕ၿပီး အိမ္၀င္းထဲကို အေျပး၀င္သြားသည္။
ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္သည္ အိမ္ေရွ႕သစ္ပင္ေအာက္တြင္ ထိုင္ခံုကေလးတစ္လံုးႏွင့္ထိုင္ၿပီး ငိုေနသည့္အေမ့ကို ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ ရင္ထဲဆို႕နင့္သြားသည္။
“အေမ…ဘယ္လို ျဖစ္ကုန္တာလဲ ေျပာစမ္းပါဦး”
“ကိုရင္”
အေမက စကားကိုခ်က္ခ်င္း ျပန္မေျပာႏိုင္။ အေမ့ရင္ထဲတြင္ မည္မွ် အပူမီးေတာက္ေလာင္ေနလိမ့္မည္နည္း။
“ေျပာပါဦး…အေမရယ္”
“ကိုရင္…အေမက သူတို႕ကို သားကိုရင္ထြက္ၿပီးမွ လာဖ်က္ယူလို႕ေျပာတာ မရဘူး”
“ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ဘူးအေမ”
“ဒီလိုပါ ကိုရင္…အေမက သား ဘတ္စကားေပၚက လိမ့္က်စဥ္တုန္းက ဒီအသက္အရြယ္အထိ သကၤန္းစီးမေပးရေသး တာကို သတိရမိတယ္။ သားေလးေမြးထားၿပီး တာ၀န္မေက်ခဲ့ဘူးလို႕ထင္ခဲ့တယ္။ သားေလးသာ တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္ အေမ သကၤန္း၀တ္ မေပးလိုက္ရဘဲ ျဖစ္သြားမွာ အရမ္းစိုးရိမ္ခဲ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သားကို အေမ သကၤန္း၀တ္ေပးဖို႕အတြက္ ေငြလိုက္ေခ်းတယ္။ အဆင္မေျပဘူး။ အိမ္နဲ႕၀င္းကို သြားေပါင္ဖို႕စဥ္းစားေတာ့ အတိုးအတြက္ အေမစဥ္းစားတယ္။ အေမအတိုးေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေမ့အိမ္ေလးကို အိမ္ေဟာင္း၀ယ္မယ့္သူကို သြားေရာင္းတယ္”
“ေၾသာ္…အေမရယ္”
“အိမ္ေဟာင္း၀ယ္တဲ့သူကို သားေလး သကၤန္းခၽြတ္ၿပီးမွ လာဖ်က္ယူဖို႕ သေဘာတူခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္သားရယ္”
“ဒါေပမယ့္…ဘာျဖစ္လဲအေမ”
“အိမ္၀ယ္တဲ့သူက မနက္အေစာႀကီးေရာက္လာၿပီး တစ္ဆင့္၀ယ္တဲ့သူက ဒီကေန႕ လိုခ်င္တယ္။ အခုဖ်က္ယူခ်င္တယ္ လို႕ေျပာတယ္။ အေမက သူတို႕ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဘယ္လိုေျပာေျပာ မရဘူးသားရယ္။ သားျမင္တဲ့ အတိုင္း အခု အိမ္ကို ဖ်က္ယူေနၾကၿပီေလ”
အေမ့ အသံသည္ ဆို႕နင့္ေနသည္။ အေမတစ္ေယာက္၏တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ခဲ့သည့္ အေမပါလား။
“အေမရယ္…ငိုမေနပါနဲ႕ေတာ့ေနာ္…သားတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ေနလို႕ရတဲ့တဲကေလး ေဆာက္ၿပီး ေနရလဲ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းမနည္းပါဘူး။ အေမ့ဆႏၵေတြ ျပည့္ၿပီပဲေနာ္”
“လိမၼာလိုက္တဲ့သားရယ္…အေမေလ သားေလးကို သကၤန္း၀တ္ကေလးနဲ႕ျမင္လိုက္ရလို႕ ေသေပ်ာ္ပါၿပီ။ အေမ့ကို ခြင့္လႊတ္ေနာ္သား”
“ဘာအတြက္လဲ အေမ…အိမ္ကိစၥလား။ သားက အေမ့ကို အျပစ္မတင္ပါဘူး”
“မဟုတ္ဘူးသား…အေမေလ…ဒီေန႕ ဆြမ္းမေလာင္းလိုက္ရလို႕ပါေနာ္”
“အေမရယ္…”
“ေဟာ…အေတာ္ပဲ…အေၾကာ္သည္လာေနတယ္။ အေမ၀ယ္ၿပီး သားကို ဆြမ္းေလာင္းလိုက္မယ္ေနာ္”
အေမက အေၾကာ္သည္ကို လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ အေၾကာ္ ၅ ခုကို ၀ယ္ၿပီးေနာက္ ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္၏ သပိတ္ထဲကို ေလာင္းလွဴလိုက္သည္။ ကိုရင္ေမာင္ေက်ာ္က သကၤန္းကို ျပင္၀တ္သည္။ သပိတ္ကိုေပြ႕ယူလိုက္ၿပီးေနာက္ ေႏွးေကြး ေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆီသို႕ ဦးတည္၍ထြက္ခြါသြားေလသတည္း။
(အိမ္ေရာင္းၿပီး ကိုရင္၀တ္ေပးခဲ့ေသာ အေမ့ကို ဤစာစုျဖင့္ စံုဆယ္ျဖာလက္စံုမိုးၿပီး ရွိခိုးကန္ေတာ့အပ္ပါသည္။)
http://www.aktnml.blogspot.com/
အားလံုးကိုခင္မင္ေလးစားလ်က္
ကိုရင္ေက်ာ္
(၅-၅-၂၀၁၂)(၁၂း၀၀)နာရီ
Subscribe to:
Posts (Atom)