ကၽြန္ေတာ္လူၾကမ္းမင္းသား မဟုတ္ပါ

ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားက မၾကမ္းတမ္းေသာ္လည္း လူၾကမ္းမင္းသား အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ေနရသည္။

အမ်ားအျမင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ လူၾကမ္းမင္းသားျဖစ္သည္။ ရက္စက္သည္။ သစၥာမရွိသူျဖစ္သည္။ အၾကင္နာတရားကင္းမဲ့သူျဖစ္သည္။

အံကယ္ နဲ႔ ဦးေလး

ေရးသူ- မစႏၵာ

ႀကိဳက္လို႕ မွ်ေ၀တင္ျပေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္....

ကၽြန္မတို႔ အိမ္က စာအုပ္စင္တြင္ ဦးထြန္းတင္(မန္းတင္) သို႔ဟု ေရးၿပီး ေအာက္ဘက္တြင္ ေမာင္လွဟု လက္မွတ္ေရးထိုးထားေသာ စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႐ွိပါသည္။ စာအုပ္တိုင္းသည္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္၊ လူငယ္မ်ား ႀကီးပြါးတိုးတက္ေစလိုေသာစိတ္၊ လမ္းမွားေလွ်ာက္မိမွာ စိုးရိမ္ေသာစိတ္ စေသာ စိတ္စတနာမ်ားႏွင့္ ထံုမႊမ္း ေမႊးႀကိဳင္ေနသည္ဟု ကၽြန္မထင္သည္။ ကၽြန္မ၏ ဖခင္ႏွင့္ ဦးေလးလွ၊ ေဒၚေဒၚမာတို႔သည္ အေတာ္ကေလး ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္သည္ ဦးေလးလွကို ႏွစ္ခါသာ ျမင္ဖူးလိုက္ပါသည္။ အကယ္၍ ေမေမသာ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္က ေပါင္႐ိုးက်ိဳးၿပီး မႏၱေလးေဆးရံု မတက္ခဲ့ရလွ်င္ ျမင္ဖူးလိုက္ရမည္ပင္ မထင္ပါ။ ေမေမ့ကို ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးတြင္ ဦးစြာတင္ၿပီး ခြဲစိတ္ခဲ့ရာ ဆက္ထားေသာ သံေခ်ာင္း႐ိုး ျပဳတ္ထြက္ သြားၿပီး မေအာင္မျမင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

ရိုင္းပင္းကူညီ ေအာင္ပြဲဆီ

Comment by ၾကာျဖဴႏြယ္မေန ့က
ကိုရင္ေက်ာ္ ေရးျပတာ သိပ္စိတ္၀င္စားဖို ့ေကာင္းပါတယ္။ က်မတို ့ဂ်ပန္ စာအုပ္ၾကီး ဖတ္ရတာထက္ ပိုေကာင္းတယ္။ တခုပဲေျပာခ်င္ပါတယ္--အဲဒါက ဂ်ပန္နာမည္ အသံထြက္ပါ။ Hideyo_Noguchi ဆိုရင္ ဟိဒဲေရာႏိုဂုခ်ိ --လို ့ထြက္ပါတယ္။ ဂ်ပန္အသံထြက္ က i ကို အိ ၊ Hi ကို ဟိ ၊ ki ကို ခိ လို ့ ထြက္တာပါ။ ဆရာလုပ္တယ္လို့ေတာ့မထင္ပါနဲ့ေနာ္ --အသံထြက္ မွန္ေစခ်င္လို ့ပါ။

ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ့ေသာစကားမ်ား

ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ့ေသာစကားမ်ား

ယခုကၽြန္ေတာ္ေရးသားတင္ျပေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕ၾကံဳခံစားခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္အမွန္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ မည္သူ႕ကိုမွ်ထိခိုက္နစ္နာေစလိုေသာ စိတ္ျဖင့္ ေရးသားတင္ျပျခင္း မဟုတ္ပါ။ မေရးလွ်င္ မျဖစ္သည့္အေၾကာင္းတစ္ခု လာေရာက္ တိုက္ဆိုင္ေနသည့္အတြက္ ေရးသားလိုက္ရျခင္ းျဖစ္ပါသည္။

အမွတ္စဥ္(၁)တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ အေဒၚျဖစ္သူ ကြယ္လြန္သည္မွာ ၾကာျမင့္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း (၂)(၃)(၄)ပါ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကေတာ့ အသက္ရွင္လ်က္ရွိေနပါေသးသည္။ သူတို႕ကို ထိခိုက္နစ္နာ ေစလိုေသာ ဆႏၵႏွင့္ ေရးသားျခင္းလံုး၀မဟုတ္ပါ။ (၂)ႏွင့္(၃)ပါ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက သူတို႕ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ားကို မွတ္မိမည္ပင္ မထင္ေတာ့ပါ။ နံပါတ္(၄) ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခဲ့ရသူကေတာ့ ဒီစာကို ဖတ္မိရင္ အတိတ္ကအေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္း ေအာက္ေမ့ေစခ်င္ပါသည္။

(၁)

ကၽြန္ေတာ္ ၉ တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕က ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေသာေၾကာင့္ စက္ဘီး တစ္စီးေတာင္မပိုင္။ တစ္ေန႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနေသာ ရြာႏွင့္ တစ္မိုင္ခန္႕အကြာသို႕ အလုပ္ကိစၥရွိေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ အေဒၚအရင္းထံတြင္ စက္ဘီးသြားငွားသည္။ ထိုအခါ အေဒၚျဖစ္သူ ေျပာလိုက္သည့္စကားမွာ….

“ဒီမွာ ရင္ေက်ာ္….စက္ဘီးကို ငါ့သားစီးဖို႕ ၀ယ္ထားတာ။ နင္ကို ငွားဖို႕မဟုတ္ဘူး၊ မငွားႏိုင္ဘူးေဟ့”

ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့လံုး၀မေကာင္း။ အေဒၚအရင္းထံမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ ေသာစကား။ တစ္ေန႕ သူတို႕ထက္သာေအာင္လုပ္မည္ဟုသာ ခံယူခ်က္ထားလိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ့ခံယူခ်က္ အတိုင္းျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ယခုေနအခါမွာ အေဒၚမရွိေတာ့ေသာ္လည္း အေဒၚ၏ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ သားသမီးအားလံုးထက္ ကၽြန္ေတာ္က အစစအရာရာ သာလြန္ခဲ့ပါၿပီ။

(၂)

ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲကို က်သည့္အခါ ကၽြန္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့သည့္စကား ႏွလံုးသားထဲမွာ စြဲမွတ္ထားမိသည္။ သူက တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲေအာင္တဲ့ သူေလ။

“ရင္ေက်ာ္…မင္း…ဘယ္ေတာ့မွ စာေမးပြဲေအာင္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ငါတို႕က ၀ိုင္းေတြ၊ က်ဴရွင္ေတြ တက္ႏိုင္တယ္ကြ၊ မင္းက ငါတို႕ေလာက္မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ”

အသည္းထဲစြဲေအာင္ မွတ္ထားလိုက္သည္။ တစ္ေန႕ေတာ့ မင္းထက္သာရမယ္ဟု ႀကံဳး၀ါးခဲ့သည္။

အခု ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ထက္ ပညာေရးတြင္ သာလြန္ခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က အခ်ိန္ျဖဳန္းမေနေတာ့ တကၠသိုလ္ (၅)ခု၊ ေကာလိပ္တစ္ခု တြင္ ပညာသင္ယူခြင့္ရေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ဘြဲ႕ေတြ၊ Certificate ေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ျဖင့္ Top 10 စာရင္း၀င္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ပညာကို သြားေရာက္သင္ယူႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ သူကေတာ့ ဘြဲ႕တစ္ခုသာရၿပီး ကိုယ္ပိုင္သင္တန္း ေက်ာင္းေတြမွာ စာလိုက္သင္ေနရသည္။

(၃)

ကၽြန္ေတာ္က ငယ္စဥ္က စာေရးတာအလြန္၀ါသနာပါသည္။ ပန္းခ်ီလည္းဆြဲသည္။ စကၠဴအတိုအစမ်ား မွာ ေရးသည္။ မဂၢဇင္းတိုက္၊ ဂ်ာနယ္တိုက္မ်ားကို ပို႕သည္။ အေရြးမခံရ။ အေၾကာင္းမျပန္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းက သိသည္။

“အလကား…အခ်ိန္ေတြကုန္ပါတယ္ကြာ၊ မင္းေရးတဲ့စာ ဘယ္သူကမွလည္း ဖတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး”

သူက အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ေျပာခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ စြဲက်န္ခဲ့သည္။ အဲဒီေနာက္ ေသာၾကာ စာေစာင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေရးတာ စပါလာသည္။ အျခားေသာ ဂ်ာနယ္၊ စာေစာင္ေတြမွာ ပါလာသည္။ နည္းပညာဆိုင္ရာေရးသားထားသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ား ကြန္ပ်ဴတာဂ်ာနယ္မွာပါလာသည္။ လက္ေရြးစင္ထုတ္သည့္ စာအုပ္တစ္အုပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ့စာ ၂ ပုဒ္ပါလာသည္။ စာတည္း၊ အယ္ဒီတာ မ်ားထံမွ စာမ်ားလက္ခံရွိလာသည္။ အမွတ္တရထုတ္သည့္ စာအုပ္အတြက္ ကဗ်ာေလးေတြ ေရးျဖစ္သည္။ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတြင္ ေရးျဖစ္ေသာအခါ အေတာ္အသင့္ ေအာင္ျမင္မႈရရွိခဲ့သည္။

(၃)

ကၽြန္ေတာ္က ရြာမွ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို ေရာက္သည္။ ဟုိနားခိုကပ္ေနရ။ သည္နားခိုကပ္ေနရျဖင့္ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရသည္။ ခ်စ္ရသူကို မထင္မွတ္ဘဲ ေတြ႕ခဲ့သည္။ သူကလည္း နယ္မွ မႏၱေလးကို ေရာက္လာခဲ့သူျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ခ်စ္ခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အခ်စ္က သန္႕ရွင္းသည္။ ျဖဴစင္သည္။ ဒီတုန္းက ႏွစ္ေယာက္သား အေ၀းသင္တက္ေနၾကတာျဖစ္သည္။ ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ထပ္ရေအာင္ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အခ်ိန္မက်ေသး ေၾကာင္းေျပာသည္။ ဒါကိုလံုး၀လက္မခံ။

“ေမာင္ေက်ာ္…စိတ္ပုတ္ႀကီးေနာ္….သူမ်ားသားသမီးကို ခ်စ္ၿပီးလက္မထပ္ခ်င္တာ၊ အလကားေကာင္”

အေခၚအေ၀ၚကစ ေမာင္ေက်ာ္ျဖစ္သြားသည္။ ရင္ထဲမွာ နင့္ကနဲခံစားလိုက္ရသည္။ အေျပာတြင္ မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္၏ အနက္ေရာင္မွတ္စုစာအုပ္တြင္ပါ ဒီအတိုင္းေရးသြားသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ထက္သာသည့္ အိုးပိုင္အိမ္ပိုင္ႏွင့္ သူ႕ထက္အသက္ႀကီးသူကို လက္ထပ္ယူသြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဇာခ်ဲ႕မေျပာလိုေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူထက္ ကၽြန္ေတာ္ အစစအရာရာ သာလြန္ခဲ့ပါၿပီ။ သို႕ေသာ္ ရင္ထဲမွာေတာ့ ခ်စ္သူေျပာေသာစကားသည္ အသည္းႏွလံုးမွာ အမာရြတ္က်န္ခဲ့သည္က ေတာ့ အထင္အရွားျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။

အားလံုးကိုခင္မင္ေလးစားလ်က္

ကိုရင္ေက်ာ္

(၂၂-၂-၂၀၁၂)(၂၃း၂၅)နာရီ

အႀကီးစားအိပ္မက္ မက္ခဲ့ေသာ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း

ဒီေန႕ ကေမၻာဇဘဏ္ကို ေငြသြားထုတ္ပါတယ္။ ခရီးထြက္မွာမုိ႕ လိုအပ္တဲ့ေငြ သြားထုတ္တာပါ။ အဲဒီဘဏ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ အရင္ကတည္းက ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့သူပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕အေၾကာင္းကို စာေရးခ်င္တယ္။ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ခ်င္တယ္လို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့-
“ကိုေက်ာ္…ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို သိေနတာပဲ…သိထားတဲ့အတိုင္းပဲေရးလိုက္ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္နံမည္ကိုေတာ့ ထည့္မေရးေစခ်င္ဘူး”
“ကိုစန္း…အခုဘာလာလုပ္တာလဲ”
“ေငြလႊဲေတြလာထုတ္တာပါ”
ကိုစန္း (အမည္ရင္းမဟုတ္ပါ)က သူ႕လက္ထဲက ေငြလႊဲလက္မွတ္ေတြကို တစ္ရြက္ခ်င္း ေပါင္းၾကည့္ ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မသိမသာ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ဟာ…သိန္းေပါင္းမ်ားစြာပါလား။ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ေလ။ သူက မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးတစ္ေယာက္ပဲေလ။ ဒါေလာက္ေငြေတြ ေန႕စဥ္အ၀င္အထြက္ရွိေနတာ သူ႕အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၂ ေခါက္ ၃ ေခါက္ေရာက္ဖူးေတာ့ သိတာေပါ့။
ကိုစန္းက ေငြေတြေပါင္းၿပီး မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကို ထုတ္ၿပီးဖတ္တယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ရရန္စာရင္း၊ ၀ယ္ရန္စာရင္း၊ ေပးရန္စာရင္း သူ႕ရဲ႕စီးပြားေရးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ စာရင္းေလးပါ။ ရရန္စာရင္းထဲက ရၿပီးသားေတြကို ေန႕စြဲနဲ႕တကြေရးသားေနတယ္။ ၀ယ္ရန္စာရင္းမွာ ၀ယ္ၿပီးသားစာရင္းကို ေန႕စြဲေလးေတြကို အိပ္ထဲက ေျပစာေလးေတြၾကည့္ၿပီးလိုက္ျဖည့္ေနတယ္။ ေပးရမယ့္စာရင္းကိုလည္း ဒီအတိုင္းပဲ သူလုပ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေငးေမာၾကည့္ေနမိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေအာင္ သူလုပ္ေနၿပီးေတာ့-
“ကိုေက်ာ္…ကၽြန္ေတာ္က ေငြမ်ားေတာ့ နဲနဲၾကာမယ္။ ကိုေက်ာ္က ဘယ္ကေငြလႊဲေရာက္လို႕လဲ”
“ကၽြန္ေတာ္က ခရီးသြားစရာရွိလို႕ပါ။ စုထားတာေတြထဲက လိုသေလာက္ လာထုတ္တာပါ”
“အင္း…ကိုေက်ာ့္ လုပ္ငန္း အေျခအေနေကာင္းတယ္မဟုတ္လား”
“မဆိုးပါဘူး….မီးက မွန္ေနေတာ့ ဆီဖိုး မကုန္ဘူးေလ။ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္”
“ကၽြန္ေတာ္ အၾကံေပးမယ္ဗ်ာ…ကိုေက်ာ္…ေအာ့ဖ္ဆက္ ေထာင္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစား”
“ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားမွာေပါ့…ကၽြန္ေတာ္က ကိုစန္းကို အရမ္းအားက်ေနတာ”
“ကိုေက်ာ္က လက္ဖ၀ါးေျခဖ၀ါးက ဒီအေျခအေနေရာက္ေအာင္ႀကိဳးစားလာတာပဲ တစ္ေန႕ ျဖစ္ကို ျဖစ္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္”
“ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ကာလေရာက္ရင္ျဖစ္မွာပါ”
ထိုစဥ္ ကၽြန္ေတာ့္အမည္ကို ေငြထုတ္ရန္ ေခၚသံၾကားတာေၾကာင့္ ကိုစန္းကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထိုင္ရာမွ ထသြားပါတယ္။ ေငြထုတ္ေကာင္တာမွာ ေငြထုတ္ၿပီး ေငြစုစာအုပ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံသားစိစစ္ေရးကတ္ျပားကို ျပန္ယူၿပီး ဘဏ္မွ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။

xxxxx

အလုပ္စားပြဲမွာ ထိုင္ၿပီး ကိုစန္းအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိပါတယ္။
ကိုစန္းရဲ႕ဇာတိက ျမစ္၀ကၽြန္ေပၚေဒသ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကပါ။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲက်ေတာ့ မိဘေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး ေဒါသထြက္တယ္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲကို ျပန္မေျဖခ်င္ဘူး။ သူတို႕ၿမိဳ႕က မေလးရွားကို အလုပ္သြားလုပ္တဲ့သူ ေတြလို အလုပ္သြားလုပ္ဖို႕အတြက္ သူ႕မွာ လံုေလာက္တဲ့ေငြေၾကးမရွိဘူး။ သူမ်ားေတြလို အိမ္ေပါင္၊ ေျမေပါင္ၿပီး သြားဖို႕လည္း စိတ္မ၀င္စားဘူး။
ဒီၿမိဳ႕က ထြက္ၿပီး တစ္ေနရာရာမွာ အလုပ္လုပ္သြားလုပ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ရန္ကုန္ သြားရမလား။ မႏၱေလးကို သြားရမလား။ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားတယ္။ ေနာက္ဆံုး မႏၱေလးမွာ ေက်ာင္းထိုင္ေနတဲံ အသိ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကေန အလုပ္လုပ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္တယ္။
မိဘေတြက ရင္းႏွီးစားေသာက္ဖို႕ ေငြ တစ္သိန္းနဲ႕ ခရီးစရိတ္ အလံုအေလာက္ေပးလိုက္တယ္။ ၿမိဳ႕ကေန ရန္ကုန္ကို ေရာက္တယ္။ ေနာက္ အျမန္ရထားစီးၿပီး မႏၱေလးကို သြားခဲ့တယ္။ မႏၱေလးေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကို ရွာေဖြၿပီး သြားတယ္။ ဆရာေတာ္က ေနရာထိုင္ခင္း စီစဥ္ေပးတယ္။
တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ စီစဥ္ေပးမႈနဲ႕ ေစ်းခ်ိဳထဲက စာေရးကိရိယာဆိုင္တစ္ဆိုင္ မွာ အလုပ္ရတယ္။ စာေရးကိရိယာဆိုင္မွာ (၆)လေလာက္ အလုပ္လုပ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္ငန္းအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိသြားတယ္။ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က အသိအကၽြမ္းေတြလည္းရလာတယ္။
တစ္ညေနမွာ ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕ ညေစ်းတန္းကို ေလွ်ာက္လည္ရင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ၀ယ္လာတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့စာသားေလးကို အရမ္းသေဘာက်ၿပီး ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ကူးေရးလိုက္တယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ နည္းစနစ္ေတြထဲက “လိုခ်င္တာေတြကို အတိအက်ေရးသား မွတ္တမ္းတင္ထားပါ။ မနက္တစ္ႀကိမ္ ညတစ္ႀကိမ္ အသံထုတ္ဖတ္ပါ။ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး လိုခ်င္တာေတြ ရရွိပိုင္ဆိုင္ေနၿပီလို႕ ၁၀ မိနစ္ခန္႕ အာရံုျပဳပါ။” ဆိုတာကို အတိအက် လိုက္နာလုပ္ေဆာင္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့တယ္။ ေနာက္ ေအာက္မွာ ေရသားထားတာကို လက္ေရးလွလွေလးေရးၿပီး ပလပ္စတစ္ေလာင္း လိုက္တယ္။ အလုပ္မသြားခင္ အေခါက္ေခါက္ အခါဖတ္တယ္။ အလုပ္က ျပန္လာၿပီး အေခါက္ေခါက္ အခါခါဖတ္တယ္။
သန္းၾကြယ္သူေဌးျဖစ္ေအာင္လုပ္မည္။ ၀င္ေငြကို မ်ားသည္ထက္ မ်ားေအာင္လုပ္မည္။ ထြက္ေငြကို နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္လုပ္မည္။ ပိုင္ဆိုင္မႈ၊ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈ မ်ားႏိုင္သမွ် မ်ားေအာင္လုပ္မည္။
စာေရးကိရိယာဆိုင္က အလုပ္ထြက္လိုက္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္စာေရးကိရိယာဆိုင္ေလးကို အခန္းတစ္ခန္းငွားၿပီ တည္ေထာင္လိုက္တယ္။ သူ႕မွာပါလာတဲ့ေငြ တစ္သိန္းဆိုတာက ဘာမွ လုပ္ေလာက္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္လုပ္ရင္း စုေဆာင္းထားတာေတြရယ္။ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ စာေရးကိရိယာဆိုင္က အေၾကြးေပးတဲ့ ပစၥည္းေလးနဲ႕ ဖြင့္လိုက္တဲ့ဆိုင္ကေလးက သူ႕ဘ၀ကို အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲေစခဲ့တယ္။
အဲဒီေနာက္ ဌာနဆိုင္ရာေတြနဲ႕ အဆက္အသြယ္ရလာတယ္။ ရန္ကုန္က စာေရးကိရိယာဆိုင္ႀကီး ေတြနဲ႕ ဆက္သြယ္မိလာတယ္။ သူက မွန္မွန္ကန္ကန္ သစၥာရွိရွိ၊ ကတိတည္တည္နဲ႕ အလုပ္လုပ္ေတာ့ လုပ္ငန္းက တျဖည္းျဖည္းနဲ႕တိုးတက္လာတယ္။ ေနရာက်ယ္ၿပီး သြားေရးလာေရးလြယ္ကူတဲ့ အိမ္တစ္လံုးကို ငွားလိုက္ၿပီး ေျပာင္းေနလုိက္တယ္။ အဲဒီေနရာမွာပဲ ဆိုင္ကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ စကၠဴျဖတ္ စက္ ၀ယ္တယ္။ အလုပ္သမား ၁၀ ေယာက္ေလာက္ ငွားၿပီး လုပ္လိုက္တာ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပဲ သူ ေအာင္ျမင္သြားတယ္။
လုပ္ရင္းကိုင္ရင္းနဲ႕ ဘြဲ႕ရ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕ေတြ႕ၿပီး လက္ထပ္လိုက္တယ္။ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္အတြဲညီညီနဲ႕ ရွာေဖြစုေဆာင္းတယ္။ ပိုလွ်ံတဲ့ေငြနဲ႕ ေျမကြက္ေတြ လိုက္၀ယ္တယ္။ သားသမီး ႏွစ္ေယာက္ထြန္းကားလာတယ္။ ရန္ကုန္ကို သြားၿပီး စကၠဴလုပ္ငန္းကို သြားေရာက္ေလ့လာ တယ္။ ရန္ကုန္က အျပန္မွာ ေအာ့ဖ္ဆက္တစ္လံုး၀ယ္ၿပီး ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္းပါလုပ္တယ္။ လုပ္ငန္းေတြ တရွိန္ထိုးတက္သြားတက္။ စီးပြားေရးမွာ ထိပ္တန္းကို ေရာက္သြားတယ္။

xxxxx

တစ္ေန႔ စကၠဴထုပ္ သြားမွာဖို႕ သူေပးထားတဲ့လိပ္စာအတိုင္း ကိုစန္းအိမ္ကို ေရာက္သြားတယ္။ တယ္လီဖုန္းဆက္ၿပီးပို႕ခိုင္းတာကို သူက အိမ္ကို ေရာက္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ လာခဲ့ဖို႕ အတင္းေခၚတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေလ့လာခ်င္တာေၾကာင့္ သြားျဖစ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕အိမ္နားေနာက္ေတာ့ ပံုႏွိပ္စက္က အသံေတြ ဂ်ိဳးဂ်ိဳးေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းၾကားေနရတယ္။ ျခံ၀န္းအက်ယ္ႀကီးတစ္ခုလံုး အျပည့္ အေဆာက္အဦေတြ ေဆာက္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ အလုပ္သမားေတြကလည္း ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု။ စာအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သူကခ်ဳပ္ေနတယ္။ စာရြက္ေကာက္သူကေကာက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လက္ရွိ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ လူဦးေရကို ခန္႕မွန္းလိုက္တယ္။ လူ(၂၅)ေယာက္ခန္႕ရွိတယ္။
ကိုစန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေတာ့ ရံုးခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အထဲေခၚသြားတယ္။ သူ႕ရံုးခန္းက အတြင္းကသာျမင္ရၿပီး အျပင္က မျမင္ရတဲ့ မွန္မ်ားကာရံထားေသာရံုးခန္းျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အထဲကို ၀င္သြားေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုး၊ တယ္လီဖုန္း (၃)လံုးကို သူ႕အလုပ္စားပြဲမွာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူ႕နားမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ထိုင္ၿပီး စကၠဴကိစၥ၊ စာအုပ္ကိစၥေတြ ဖုန္းဆက္ေနတာ။ ေငြေရးေၾကးေရး ကိစၥေတြ ဖုန္းဆက္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိုင္ခိုင္းၿပီး သူ႕တပည့္မေလး တစ္ေယာက္ကို ေခၚၿပီး ေကာ္ဖီနဲ႕မုန္႕လုပ္ခိုင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕အေျခအေနကို ေလ့လာတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာေနတာကို သတိထားမိ ဟန္တူပါတယ္။
အတန္ၾကာေတာ့ ေကာ္ဖီနဲ႕မုန္႕ေရာက္လာတယ္။
“ကိုေက်ာ္…ေကာ္ဖီေသာက္…မုန္႕စား”
ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီကို ေသာက္ၿပီး မုန္႕တစ္ခုကို ယူစားလိုက္တယ္။
“ကိုစန္း…ေျပာဖူးတယ္ေလ…မႏၱေလးကို ေငြတစ္သိန္းနဲ႕ ေရာက္လာတာဆိုတာ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕႔လား ဗ်ာ”
“ကိုေက်ာ္ရယ္…ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေျပာတာပါ။ အံ့ၾသေနတာလား။ ေကာ္ဖီကို ကုန္ေအာင္ေသာက္၊ မုန္႕လည္းစားဦး။ ၿပီးရင္ ဟိုဘက္လိုက္ျပမယ္”
ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီကို ကမန္းကတန္း ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္။ ကိုစန္း ေခၚရာေနာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ လိုက္သြားပါတယ္။
အလြန္ႀကီးမားက်ယ္၀န္းတဲ့ အေဆာက္အဦထဲကို ေရာက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပိုၿပီးအံ့ၾသရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စကၠဴလုပ္ငန္းကို လူေတြ ဒါေလာက္အမ်ားႀကီးနဲ႕ အလုပ္လုပ္ေနတာကို တစ္ခါမွ မျမင္ဘူး လို႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ခန္႕မွန္းမိသေလာက္ဆိုရင္ လူတစ္ရာေက်ာ္မယ္ထင္ပါတယ္။
“ကိုစန္း…အလုပ္သမား ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဗ်”
“ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္ရံုမွာ အလုပ္သမား ႏွစ္ရာေက်ာ္ရွိတယ္”
ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀ထင္မွတ္ထားျခင္းမရွိေသာ အေရအတြက္ပါလား။ သူ႕အလုပ္ရံုကို မေရာက္ဖူး ေသးခင္က ဒီလိုလုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုကို ဦးေဆာင္လုပ္ကိုင္သူဟု မယူဆခဲ့ပါ။
“ကိုေက်ာ္”
“ေျပာပါကိုစန္း”
“ေဟာဒီ….ေအာ့ဖ္ဆက္ တစ္လံုးကို က်ပ္သိန္း ခုနစ္ရာေပး၀ယ္ထားရတာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၈ လံုးရွိ တယ္။ ဒါေတာင္ အလုပ္ေတြနဲ႕ မႏိုင္လို႕ ေနာက္ထပ္ ၂ လံုး ထပ္မွာထားတယ္။ ဂ်ပန္စက္ေတြခ်ည္းပဲ”
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္တြက္ျဖင့္ တြက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ စုစုေပါင္း က်ပ္ သိန္း ငါးေထာင့္ေျခာက္ရာပါလား။ စကၠဴထပ္ေတြကလည္း ခန္းမႀကီးတစ္၀က္ေလာက္ ထပ္ထားတာဆိုေတာ့ စုစုေပါင္း တန္ဖိုးကို ခန္႕မွန္းလို႕ မရႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြာပါတယ္။
“ကိုေက်ာ္…ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ငန္းကို လက္ေတြ႕ ျမင္ရၿပီပဲ။ ဘယ္လို သေဘာရလဲ”
ကိုစန္းက သူ႕လုပ္ငန္းေတြ လိုက္ျပရင္း စကားေျပာတယ္။
“ကၽြန္ေတာ္…တစ္ခုေမးမယ္”
“ေမးပါ”
“အခုလို ေငြတစ္သိန္းထဲနဲ႕ အခုလို သိန္းေပါင္းမ်ားစြာတန္ဖိုးရွိတဲ့ လုပ္ငန္းႀကီးျဖစ္လာေအာင္ အခ်ိန္တို အတြင္းျဖစ္လာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္တာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္…သန္းၾကြယ္သူေဌးႀကီးေတြကို အားက်တယ္ဗ်ာ။ ကိုယ္တိုင္လည္း သန္းၾကြယ္သူေဌးႀကီး ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္လို႕ မႏၱေလးကို ေရာက္ကတည္းက စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တာ”
“အင္း…”
“ကၽြန္ေတာ္ ညေစ်းက ေအာင္၀င္း(စိတ္ပညာ)ရဲ႕ စိတ္၏စြမ္းအင္ ဆိုတဲ့စာအုပ္ေဟာင္းကေလးကို ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး လိုက္နာ က်င့္သံုးခဲ့လို႕ဗ်”
“ဘယ္လို က်င့္သံုးတာလဲဗ်”
“ကၽြန္ေတာ္ အၾကမ္းဖ်င္းေျပာျပရရင္ေတာ့ လိုခ်င္တာမွန္သမွ် စာအုပ္ထဲမွာခ်ေရး၊ ဘယ္ေန႔ဘယ္ရက္မွာ ရရွိပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ေန႕ရက္ပါေရးရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ေန႕တိုင္းမနက္ တစ္ႀကိမ္၊ ညတစ္ႀကိမ္ အသံထြက္ဖတ္တယ္”
“ခင္ဗ်ား…အဲလိုလုပ္ေတာ့ တကယ္ျဖစ္လာတာလား”
“ခ်က္ခ်င္းေတာ့ သတ္မွတ္တဲ့ရက္အတြင္း မျဖစ္ဖူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္...ဇြဲ မေလ်ာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ စာကို မနက္တစ္ႀကိမ္၊ ညတစ္ႀကိမ္နဲ႕ အားမရေတာ့ဘူး။ သြားေလရာ ယူသြားတယ္။ လူရွင္းရင္ ထုတ္ဖတ္တယ္။ ဆိုင္မွာ လူမရွိရင္ ဖတ္ေနတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အလြတ္ရ သြားတယ္။ စာအုပ္ၾကည့္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ အျမဲတန္း ႏႈတ္က ရြတ္ေနတာ။ ေျပာရရင္ေတာ့ ဂါထာရြတ္သလို ရြတ္ေနတာ”
“ေအးဗ်ာ…ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အားက်လာၿပီ”
“ကိုေက်ာ္…ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဗ်ာ…သူမ်ားကို အားမကိုးနဲ႕ ကိုယ့္အစြမ္းအစကို ကိုယ္ယံုၾကည္ေအာင္ လုပ္၊ ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကိုေမြးၿပီး လုပ္ပါ”
“ကိုစန္း…အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ျဖစ္တာ အရမ္းကို တန္ဖိုးရွိသြားၿပီဗ်ာ”
ကိုစန္းကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြး၊ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးတို႕ လန္းဆန္းသစ္လြင္ေနပါေတာ့သည္။

xxxxx

ယခု ကၽြန္ေတာ္ေရးျပတဲ့ ကိုစန္းဆိုတဲ့သူဟာ ယခုတိုင္ အသက္ထင္ရွားရွိေနပါေသးတယ္။ သူက နံမည္ေဖာ္ၿပီး မေရးပါနဲ႕ဆိုလို႕ ကၽြန္ေတာ္ မေရးတာပါ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကို အံ့မခန္း ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရတဲ့အခါ ဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္းရဲ႕ ေရးသားခ်က္ကို သတိရလိုက္ပါတယ္။
“အားက်မိလွ်င္ အားထုတ္တတ္ျမဲ၊ အားထုတ္လွ်င္လည္း အားထြက္လာၿမဲ၊ အားထြက္လာလွ်င္လည္း အားက်ခဲ့မိရာပန္းတိုင္ကို ေရာက္တတ္ၿမဲ…….တစ္ခုရွိသည္က မိမိအားက်မိသည္ကို သင့္၏ မသင့္၏ သတိရွိစြာ ခ်ုင့္ခ်ိန္တတ္မႈသည္လည္း အမွန္လိုအပ္သည္”

အားလံုးကိုခင္မင္ေလးစားလ်က္

ကိုရင္ေက်ာ္

(၂၆-၆-၂၀၁၂)(၁၉း၀၅)နာရီ

သင္…ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲ

ကၽြန္ေတာ္ “အႀကီးစားအိပ္မက္ မက္ၾကပါ” ဆိုတဲ့ ကိုယ္ေတြ႕ေဆာင္းပါးကို ေရးသားတင္ျပခဲ့ပါတယ္။ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ စိတ္ပါ၀င္စားၾကတယ္လို႕ သိရွိရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း Facebook ေပၚမွာ Share လုပ္ေပးထားတာကိုလည္း ေတြ႕ရွိရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ကူးယူသြားတယ္လို႕ သိရပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေဆာင္းပါးကို ဆက္ေရးျဖစ္တာပါ။ လူတိုင္းမွာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြရွိပါတယ္။ “ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြျဖစ္ဖို႕အတြက္ စာအုပ္ထဲမွာ ခ်ေရးပါသလား” လို႕ လူ ၁၀၀ကို ေမးၾကည့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးဘူးပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေျဖၾကတာကေတာ့ မေရးျဖစ္ပါဘူးတဲ့။
လူတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္က ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြဟာ တူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ခ်င္တယ္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းကို ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးနဲ႕ေအာင္ၿပီး ေဆးတကၠသိုလ္ တက္ခ်င္တယ္။ IT ပညာရွင္ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ခ်င္တယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ အႏုပညာရွင္ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါေတြကို ျဖစ္ဖို႕အတြက္ အခ်ိန္ေပးရမယ္။ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုအတြင္း ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္ရင္ မျဖစ္ႏိုင္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိပါဘူး။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကို ေမြးျမဴၿပီး တစိုက္မတ္မတ္ ႀကိဳးစားလုပ္သြားမယ္ဆိုရင္ ျဖစ္လာမွာ မလြဲပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ့ အေတြ႕အႀကံဳေလးကို ေျပာျပမယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ဘ၀တူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ စားအတူ သြားအတူ မကဘူး စာဖတ္၀ါသနာပါတာကလည္းတူတယ္။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္က ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းေရးတဲ့ အၾကံဥာဏ္ျဖင့္ ႀကီးပြားေရးစာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြ ေျပာျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဗလာစာအုပ္ထဲမွာ ကူးေရးထားတာေတြကို ေပးဖတ္တယ္။ သူေတာ္ေတာ္ သေဘာက် သြားတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို စာအုပ္ထဲက အတိုင္း လုိက္လုပ္ၾကည့္ရေအာင္ဆိုၿပီး ေျပာေတာ့-
“ဟာ…ငါက ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို စာအုပ္ထဲမွာ ေရးမထားခ်င္ပါဘူး။ သူမ်ားျမင္ရင္ ရွက္စရာႀကီး”
“မင္းကလည္းကြာ…သူမ်ားမျမင္ေအာင္ သိမ္းထားမွာေပါ့”
“ငါေတာ့…ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ဆရာႀကီးရဲ႕စာအုပ္ထဲကလို ပါးစပ္ကပဲ မနက္တစ္ႀကိမ္၊ ညတစ္ႀကိမ္ရြတ္ မယ္ကြာ”
“အခု…မင္းနဲ႕ငါ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲကို ေျဖမယ့္သူခ်င္းအတူတူပဲ။ ဒီေတာ့ ငါက ဒီႏွစ္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲကို ေအာင္ရမယ္လို႕ စာအုပ္ထဲမွာ အတိအလင္းေရးထားမယ္ကြာ”
“ငါ့ အမေတြျမင္ရင္ ရွက္တယ္ကြာ။ ဒီစာေမးပြဲကို ေအာင္မယ္လို႕ ယံုၾကည္တယ္။ စာအုပ္ထဲေတာ့ ေရးမထားဘူး”
သူက အဲဒီလို စာအုပ္ထဲမွာ ေရးဖို႕ ပ်က္ကြက္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က စာအုပ္ထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးမွတ္ထားလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေဖနဲ႕ မေနခဲ့ရပါဘူး။ အေမနဲ႕ပဲ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေနရတဲ့ အတြက္ သူငယ္တန္းကေန တကၠသိုလ္၀င္တန္းအထိ က်ဴရွင္ လံုး၀မေနခဲ့ရဘူးပါဘူး။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵအတိုင္းျဖစ္ေအာင္ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးခဲ့သလို ေက်ာင္းစာကိုလည္း ႀကိဳးစားခဲ့တာကို ေျပာျပတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲကို ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက မေအာင္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က တကၠသိုလ္ဆက္တက္တယ္။ တကၠသိုလ္ တက္ဖို႕ အတြက္လိုအပ္တဲ့ေငြေၾကးကို ကုိယ္တိုင္ရွာေဖြခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့ သူ႕ထက္အသက္ႀကီး တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ယူလိုက္ပါတယ္။ သူ႕ဘ၀ ပညာေရးတစ္ပုိင္းတစ္နဲ႕ျဖစ္သြားတာေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္က ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္ေမြးတယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲဆိုတာကို သဲသဲကြဲကြဲ၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိေအာင္လုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို အားလံုး ခ်ေရးထား လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်ေရးထားတဲ့အထဲက နမူနာအခ်ိဳ႕ကို ေျပာျပပါမယ္။
(၁) ဆိုင္ကယ္ (၁)စီး
(၂) ကင္မရာ (၁)လံုး
(၃) EVD တစ္ခု
(၄) အဲယားကြန္း (၁)လံုး
(၅) GSM ဖုန္း (၁)လံုး
(၆) Computer (၁)စံု
(၇) Laptop Computer (၁)လံုး
စသည့္ လိုခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိတာေတြ မွန္သမွ်ကို အကုန္ခ်ေရးထားတယ္။ ဒီထက္ တန္ဖိုးႀကီးတာေတြ လည္း ပါတာေပါ့။ သူမ်ားဖတ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေျခအေနနဲ႕ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒါေတြကို ယံုတစ္၀က္ မယံုတစ္၀က္နဲ႕ ေရးထားတာမဟုတ္ဘူး။ တကယ္ ပိုင္ဆိုင္ရရွိမယ္လို႕ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာယံုၾကည္တယ္။ “အႀကီးစားအိပ္မက္ မက္ၾကပါ”မွာ ေျပာခဲ့သလိုပဲ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ(၂၀)မွာ (၁၅)ခုေလာက္ျဖစ္ေတာ့ ရာခိုင္ႏႈန္းအေနနဲ႕ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ ရရွိပိုင္ဆိုင္ခဲ့ပါတယ္။ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ က သူတို႕ လံုး၀ထင္မွတ္မထားခဲ့တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္လာေတာ့ အံ့ၾသတာေပါ့။
ဒီအေၾကာင္းေတြကို ေရးတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္တယ္။ ဘာေတြေအာင္ျမင္တယ္ဆိုၿပီး ၾကြား၀ါ ေရးသားတယ္လို႕ အထင္ခံရမွာစိုးတဲ့အတြက္ မေရးခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က စာဖတ္ၿပီး တကယ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္ေတြ႕အေၾကာင္းအရာနဲ႕ သာဓကျပၿပီး ေျပာတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့သလိုပါပဲ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ စာနဲ႕ခ်ေရးတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို အေသးအမႊားေလးေတြက စၿပီး ေလ့က်င့္လုပ္ေဆာင္ၾကည့္ပါ။ ေရးထားတဲ့လိုအပ္ခ်က္ေတြကို တစ္ေန႕တစ္ခါ အျမဲျပန္ဖတ္ပါ။ တစ္ေန႕တစ္ခါ မဖတ္ႏိုင္ရင္ တစ္ပတ္တစ္ခါ ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ဖတ္ပါ။ (၃)လတစ္ႀကိမ္ျဖစ္ေစ၊ (၆)လတစ္ႀကိမ္ျဖစ္ေစ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့ၿပီ လဲ။ ဘာေတြ ပိုင္ဆိုင္ၿပီလဲဆိုတာကို စစ္ေဆးၾကည့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ ပိုင္ဆိုင္ ခ်င္တာေတြ ျဖစ္လာ၊ ပိုင္ဆိုင္လာရင္ အဲဒီေန႕ရက္ကို တစ္ခါတည္း မွတ္တမ္းတင္ထားလိုက္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ သင့္အေနနဲ႕ အခုပဲ-
(၁) ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ လိုခ်င္တာေတြကို စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ခ်ေရးလိုက္ပါ။
(၂) မနက္တစ္ႀကိမ္၊ ညတစ္ႀကိမ္ ဖတ္ၾကည့္ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အသံထြက္ၿပီးဖတ္ပါ။
(၃) သင္ဆႏၵေတြ ျပည့္၀မယ္လို႕ ယံုၾကည္လိုက္ပါ။

အားလံုးကိုခင္မင္ေလးစားလ်က္

ကိုရင္ေက်ာ္

(၂၄-၆-၂၀၁၂)(၂၀း၀၀)နာရီ

http://aktnml.blogspot.com

အႀကီးစားအိပ္မက္ မက္ၾကပါ

ကၽြန္ေတာ္က အရမ္းစာဖတ္၀ါသနာပါတယ္။ စာအုပ္မ်ိဳးစံုေအာင္ ဖတ္တယ္။ ကိုယ္မေမြးခင္က ထြက္တဲ့စာအုပ္ေတြလည္း ရွာေဖြဖတ္ရႈတယ္။ အခုေနာက္ဆံုးထြက္တဲ့ စာအုပ္ဆိုလည္း ကိုယ္ႀကိဳက္ရင္ ၀ယ္ဖတ္တယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့အခါ ပန္းဆိုးတန္းမွာရွိတဲ့ စာအုပ္ အေဟာင္းဆိုင္ေတြက စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ မႏၱေလးညေစ်းက စာအုပ္ဆိုင္ေတြကို လည္း မၾကာခဏေရာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရတဲ့ ၀င္ေငြထဲက ရာခိုင္ႏႈန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စာအုပ္ဖိုးနဲ႕ကုန္ေနတယ္။ အိမ္မွာ စာၾကည့္တိုက္ အလတ္စားေလာက္ရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြ စုေဆာင္းမိ တယ္။
ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ေအာင္ျမင္မႈရခဲ့ပါတယ္။ ဒါက ဘာေၾကာင့္ လဲ့လို႕ အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားေတြးေတာ မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀အေျခအေန တိုးတက္လာတာဟာ စာဖတ္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးလို႕ ယံုၾကည္မိပါတယ္။ စာဖတ္ရံုသက္သက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စာဖတ္ၿပီး လိုက္နာ က်င့္သံုးခဲ့တဲ့အတြက္ျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္ေတြ ဖတ္စေတာ့ ၀တၳဳေတြပါ။ ပထမဆံုး စဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အိမ္ကို အလည္သြားရင္း ေတြ႕ရတဲ့ တကၠသိုလ္ဟန္၀င္းေအာင္ေရးတဲ့ ဖြတ္ၾကားဖူးစာ ဆိုတဲ့ ဟာသ လံုးခ်င္းစာအုပ္ပါ။ စာအုပ္က ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေဟာင္းႏြမ္းေနပါၿပီ။ စာဖတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ စြဲသြားေစတဲ့ စာအုပ္ေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္ေတြ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ စာေရးသူနဲ႕ စာအုပ္အမည္ကေတာ့ အခုအထိ သတိရေနဆဲပါ။
ဒီလိုနဲ႕ စာအုပ္ေတြ အဖတ္မ်ားလာတယ္။ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြပါ။ ေနာက္ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္ေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ကိစၥတစ္ခုနဲ႕ ေနာင္ခ်ိဳၿမိဳ႕နယ္က ရတနာသိဂႌသတၱဳတြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကို ေရာက္သြားေတာ့ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္း ရဲ႕ အၾကံဥာဏ္ျဖင့္ ႀကီးပြားေရးစာအုပ္ကို သြားေတြ႕တယ္။ စာအုပ္ကို ကိုင္မိၿပီး တစ္ခန္းခ်င္း ဖတ္သြားတယ္။ ကိုယ္ပိုင္စာအုပ္မဟုတ္ေတာ့ စာအုပ္ထဲမွာ ဘာအမွတ္အသားမွ မလုပ္ရဲဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးကို တစ္ေခါက္ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ အစအဆံုးျပန္ဖတ္တယ္။ ဒီလို တက္က်မ္းလို႕ေခၚတဲ့စာအုပ္ကို ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ဖတ္ျဖစ္လို႕ တစ္ခါမွ စိတ္ကူးမယဥ္ဘူးတာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ပစ္လိုက္တယ္။ ဗလာစာအုပ္ ၃ အုပ္ ၀ယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ထဲက ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာေတြကို လိုက္ကူးတယ္။ ဗလာစာအုပ္ ၃ အုပ္နဲ႕ အျပည့္ပဲ။ အခုအထိ အဲဒီဗလာစာအုပ္ကို သိမ္းဆည္းထားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဆီက ျပန္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရတနာေျမပံုကို ရခဲ့တဲ့အတိုင္း အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တယ္။
ေျပာရဦးမယ္။ အဲဒီ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ စာအုပ္ကို ဖတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ၀င္တန္းကို ေျဖထားတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ နံမည္မပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္မက်ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းေရးထားတဲ့ စာအုပ္ထဲက စာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ ခြန္အားေတြျဖစ္ေနတာကိုး။ စာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ လက္ေတြ႕ လိုက္နာ က်င့္သံုးမယ္လို႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ တကယ္လည္း လက္ေတြ႕လိုက္နာခဲ့တယ္။
ဆရာႀကီးေရးတဲ့ စာအုပ္ထဲက တစ္ခ်ိဳ႕စာေတြကို အလြတ္က်က္တယ္။ ယေန႕တိုင္ မွတ္မိတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ခ်ေရးေရး ေရးႏိုင္တယ္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို တစ္ကိုယ္ေတာ္ ေျပာင္းေရႊ႕လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာမွ တန္ဖိုးရွိတာပါမလာဘူး။ စက္ဘီးစုတ္ တစ္စီး၊ ထင္းရွဴးေသတၱာတစ္လံုး၊ ဒန္အိုးတစ္လံုး၊ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္၊ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္း၊ အိပ္ယာလိပ္နဲ႕ အ၀တ္အစား သံုးစံု ပဲ ပါလာတယ္။ တန္ဖိုးအရွိဆံုးကေတာ့ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းစာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ကူးထားတဲ့ ဗလာစာအုပ္ ၃ အုပ္ေပါ့။ အခုေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ ၃ အုပ္ကို တြဲၿပီး ေပါင္းခ်ဳပ္ထားတယ္။ ဘ၀မွတ္စုဆိုၿပီး အမည္ေပးထားတယ္။
မႏၱေလးေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္ေတြ သြားျဖစ္တယ္။ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ အၾကံဥာဏ္ျဖင့္ ႀကီးပြားေရးစာအုပ္ကို ေတြ႕ေတာ့ အပိုင္၀ယ္လိုက္တယ္။ အခုဆိုရင္ အဲဒီစာအုပ္ကို ဖတ္တာ အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ ၀ယ္ထားေတာ့ အဲဒီစာအုပ္မွာ လိုင္းသားတာေတြ၊ အေရာင္ျခယ္တာေတြ စံုေနတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တိုးတက္မႈကို ေလ့လာလိုက္တဲ့အခါ ဟုန္းကနဲ ထေတာက္တဲ့ ေကာက္ရိုးမီးလို မဟုတ္ဘူး။ ရွားမီးလို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရဲလာတာ။
ကၽြန္ေတာ္ အခုလိုေရးျပေနတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ Social Network မွာ ေတြ႕ဆံုရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တိုးတက္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵပါ။ ဆရာႀကီးလုပ္လိုတဲ့ ဆႏၵ လံုး၀မပါပါဘူး။ တက္က်မ္း ေတြအမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ တစ္အုပ္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ရွာၿပီးဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ လက္ေတြ႕ က်င့္ၾကံလိုက္နာက်င့္သံုးၾကည့္ပါ။ မေအာင္ျမင္ခင္မွာ ဇြဲေကာင္းပါ။ သည္းခံပါ။ စိတ္ရွည္ပါ။ ေအာင္ျမင္သူေတြကို ေလ့လာပါ။
အေရးအႀကီးဆံုးက ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းရဲ႕စာအုပ္ထဲမွာ “သင့္အၾကံအစည္ကို တစ္ေလာကလံုးအား ထုတ္ေဖာ္၍ မေျပာခင္ ေရွးဦးစြာလုပ္ျပေလာ့”ဆိုတဲ့ အတိုင္း ကိုယ့္အႀကံအစည္ကို ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာပါနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးတယ္။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို စာအုပ္ထဲမွာ အမွတ္စဥ္တပ္ေရးထားတယ္။ မၾကာခဏ ဖတ္တယ္။ ဘယ္ဟာက ျဖစ္ခ်ိန္တန္ၿပီ။ ဘယ္ဟာက အခ်ိန္ယူဖို႕လိုတယ္။ ဘယ္ဟာက ေခတ္ကာလအေျခအေနနဲ႕ မကိုက္ညီလို႕ ပယ္ဖ်က္သင့္တယ္။ ဘယ္အခ်က္ကို ထပ္မံျဖည့္စြက္သင့္တယ္ဆိုၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္တမ္းတင္ထားတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလိုေရးသားထားတာေတြကို ျပန္ၿပီး သံုးသပ္တယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အႀကီးစားအိပ္မက္ေတြေပါ့။ အဲဒါေတြကို အခု ျပန္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ေတာ့ အႀကီးစားအိပ္မက္ ၂၀ မွာ ၁၅ ခု ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပႏိုင္ေအာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္-
“အႀကီးစား အိပ္မက္ေတြ မက္ပါ။ လူတို႕၏ ၀ိညာဥ္ကို အႀကီးစားအိပ္မက္မ်ားကသာ ေရြ႕လ်ားႏိုင္စြမ္း ရွိသည္”ဆိုတဲ့ မားကပ္ေအာ္ရီလီရပ္စ္ ရဲ႕ စကားအတိုင္း သင့္အႀကီးစားအိပ္မက္ေတြက သင့္ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။
၁။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အႀကီးစားအိပ္မက္ေတြကို စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ခ်ေရးထားပါ။
၂။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္ကို ေမြးပါ။
၃။ အခ်ိန္မဆြဲဘဲ လုပ္စရာရွိတာကို ခ်က္ခ်င္းလုပ္ပါ။

အားလံုးကိုခင္မင္ေလးစားလ်က္

ကိုရင္ေက်ာ္

(၂၁-၆-၂၀၁၂)